*********

Verdeler 35 MM:
Progres Films

Verdeler Video - dvd
Cinemien

Sommige films zijn zo anders of specifiek dat je ze waarschijnlijk nooit zal vergeten. 'Clouds, letters to my son' is zo'n film. De Belgische regisseuse Marion Hänsel heeft even de regie gevoerd over de natuur en dan voornamelijk de lucht. Ze zegt zelf altijd al gefascineerd te zijn geweest door wolken. Zolang ze zich kan herinneren werd haar blik er naartoe getrokken en fotografeerde of filmde ze de lucht. Toch heeft ze voor deze film geen bestaande beelden gebruikt. De hele film is in zes weken gedraaid, voornamelijk in Zuid Afrika, waar aan de meest zuidelijke kaap twee luchtstromen elkaar ontmoeten. De wolken en dampen uit beide stromen 'botsen' er op elkaar wat de meest fantastische luchten geeft.

Kijkend naar de wolken word je meegenomen op een reis van herinneringen van Hänsel. Deze herinneringen bestaan uit de brieven die ze geschreven zou kunnen hebben aan haar bijna 18-jarige zoon. De zeer summiere teksten gaan over dingen die ze zich herinnert van hem en over de band die ze met hem heeft. Ze overpeinst dit nu hij op het punt het huis staat te verlaten. Het zijn poëtische stukjes over warme momenten en over momenten van angst. De angst heeft haar niet meer verlaten sinds "zijn kleverige lijfje" op het hare werd gelegd en zij moeder werd. Hänsel die als filmmaakster en als president van de French Community Film Selection Board een zeer druk en reizend leven leidt, laat je in deze film duidelijk met haar zwakke plek kennis maken.

Alle soorten wolken en de bijbehorende natuurverschijnselen komen zich vertonen: regenwolken, rookwolken, dampwolken, sneeuw, watervallen en geisers. Aan het einde van de film laat Hänsel geportretteerde wolkenluchten van kunstenaars als Margritte en Delacroix vermengen met beelden van echte wolkenluchten. In een interview met de RTBF zegt Hänsel dat het haar in eerste instantie om de wolken te doen was en dat is aan de film te zien. De wolken-'scènes' zijn heel sterk en de pauze tussen de briefteksten zijn heel lang. Daardoor begin je zelf weg te dromen en schrik je op als er weer een fragment wordt gelezen. Een andere keer ben je nieuwsgierig naar het vervolg van een brief en duurt het lang voor er weer een tekstfragment is. Zo is het kijken naar deze film ook een beetje zoeken naar de juiste balans. Maar daarbij word je wel 'geholpen' door de bijzondere muziek van Michael Galasso, die deze heeft gecomponeerd nadat hij de film had gezien.

De film is onlangs uitgekomen op DVD en daarop zijn alle vier de taalversies van de film terug te vinden. Hänsel heeft destijds namelijk vier verschillende actrices de tekstfragmenten laten inspreken en ze heeft het hen ieder op eigen wijze laten doen. Daardoor is de franse versie met Catherine Deneuve een lichtelijk andere film geworden dan de nederlandstalige met Antje De Boeck. Ook het RTBF-televisie-interview uit 2001 en een paar foto's van Hänsel en haar zoon als hij nog klein is, zijn op de DVD terug te vinden. De zoon komt verder niet in beeld behalve aan het begin en het einde in een shot waarin zij samen naar de horizon lopen. Dat Marion Hänsel en haar zoon een bijzondere, volwassen band met elkaar hebben, lijkt zondermeer een feit. Waarschijnlijk komt dat voor een deel ook doordat Marion Hänsel en de vader van haar zoon, scheidden toen hij nog vrij jong was. Zijn eerste litteken, zoals het in de film wordt genoemd.