** ************** |
|
| NICOLE VAN GOETHEM |
|
De in Antwerpen geboren kunstenares Nicole Van Goethem is internationaal gezien, onze meest bekende cineaste. Vooral in de wereld van de animatiefilm was ze een buitenbeentje. Ze studeerde sierkunsten aan Sint-Maria, kunst aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten en dwarsfluit aan het Conservatorium. Vooraleer ze samenwerkte met cartoonist Jean-Paul Walravens, alias Picha, aan de films Tarzoon, shame of the jungle en The Missing Link (1979) maakte ze cartoons voor het vrouwenblad Mimo en ontwierp ze talrijke affiches. Ook werkte ze als tekenares aan Jan zonder Vrees ('82) in een regie van Jef Cassiers. Met haar eerste animatiefilm Een Griekse Tragedie, goed voor een Oscar in 1987 en talrijke prijzen op diverse festivals, kreeg ze internationale bekendheid. Nicole Van Goethem is zeker niet in de vergetelheid geraakt. Zo was er in maart '03 een retrospectieve in het Elzenveld te Antwerpen die niet enkel stills en voorbereidende schetsen van haar tekenfilms liet zien maar ook tekeningen en ontwerpen in opdracht van bedrijven en van de overheid. De sfeer van de Antwerpse scène uit de jaren zestig en zeventig, waar van Goethem deel van uitmaakte, werd geëvoceerd met allerlei documenten en de experimentele film Saturnus van de Antwerpse filmer Ludo Mich. Het fel begeerde Oscar-beeldje ontbrak evenmin. Filmfestival van Antwerpen Tijdens de tweede editie van het Filmfestival van Antwerpen (van 18 tot 26 november '03) werd, naast verschillende filmvoorstellingen en nevenaktiviteiten, het 25-jarig bestaan gevierd van CINETE. Dit Belgisch-Nederlandse filmproductiehuis, gesticht en in goede banen geleid door Willem Thijssen (°1947), speelde een belangrijke rol in de carrière van Van Goethem en Thijssen zelf. Naast één van de meest noeste en invloedrijkste producenten van Vlaanderen is hij namelijk de trotse bezitter van twee Oscars, namelijk voor Father and Daughter van Michael Dudok de Witt maar ook voor De Griekse Tragedie van Van Goethem. Behalve laatstgenoemde film bood het festival de gelegenheid om Vol van Gratie te (her)ontdekken. Meesterlijk vakmanschap Het werk van Van Goethem is uniek. Denk maar aan De Griekse Tragedie ('85) een karikaturale schets van drie kariatiden die een timpaan proberen te ondersteunen. Het is niet verwant aan de bijtende satire van Hari Kiri (het tijdschrift waar Van Goethem als tekenares en cartooniste voor werkte) maar een zachte humor die de hekeling mildert door een begrijpende benadering van menselijke zwakheden. Het ondeugende Vol van Gratie ('88) toont een groep nonnen die geconfronteerd worden met alle mogelijke fallussymbolen. En dan is er haar derde animatiefilm L.A.T. (Living Apart Together), waarvoor ze het scenario en het story-board ontwikkelde in 1990. Omwille van financiële problemen werd de realisatie uitgesteld. Het was pas twee jaar na haar dood dat de film afgewerkt werd door haar vaste medewerkers, onder leiding van haar partner Rudi Renson en producer Willem Tyssen. In een zwierige stijl en voorzien van een bont kleurenpalet toont het controversiële, verwarrende L.A.T. een blinde schilder die zijn schilderijen telkenmale overschildert of vernietigt. Hij heeft een LAT-relatie met een blinde vrouw en heeft een verhouding met een doof model. Het trio tatert er oorverdovend (in het plat Antwerps) op los maar ook Toto de papegaai laat van zich horen! Met deze prent wou Van Goethem voornamelijk aantonen dat mensen doof en blind zijn voor emoties. Wie het oeuvre van Van Goethem kent moet toegeven dat het meesterlijk en fantasierijk is, vol briljante, aanstekelijke humor die echter niet door iedereen wordt geapprecieerd. Linda Crivits |
