REGIE:
Hendrik Hölzemann

*********

*********

Jessica Schwarz

Florian Lucas

*********

Duitsland / 2004 / 100 min.
*********

Verdeler:
TBC

Hartslag 10

Crash is een jongeman die op een ambulancedienst werkt. Als geen ander is hij bekommerd om het welzijn van anderen. Steeds wil hij er als eerste bijzijn om het slachtoffer te reanimeren. Niemand verstaat echt waarom Crash als een bezetene zijn werk uitvoert. Zijn collega's raden hem aan om eens ontspanning te zoeken of toch op zijn minst een vriendin. Maar dit advies slaat de jongeman volledig in de wind.

De reden voor zijn verantwoordelijkheidsgevoel is een gebeurtenis in het verleden toen hij nog zeer jong was, iets zeer traumatisch. Toen hij met zijn ouders een uitstap deed naar het platteland, verloor zijn vader de controle over het stuur waarbij de auto crashte. Beide ouders hebben het ongeval niet overleefd. Crash heeft zich nog kunnen redden door de achteruit in te stampen. Niet goed wetend wat aan te vangen met deze situatie, en er niemand in de buurt die hulp kon bieden, nam hij zijn skateboard en volgde zo de landweg. Om nog onverklaarbare reden botst de jongen tegen een bushokje.

We zijn nu zoveel jaren verder en Crash weet door zijn ervaringen bij de ambulancedienst wat het is om te balanceren tussen leven en dood. Zelfs al worden ze niet opgeroepen, nog probeert Crash mensen te helpen zoals dronkaards die straalbezopen op straat liggen een deftig slapen te geven. Maar dan op zekere dag gebeurt er iets vreemd, iets wat het leven van de ambulancier totaal overhoop gooit. Bij een interventie waarbij een drugdode is gevallen ziet hij de hoogzwangere vriendin van het slachtoffer totaal aangeslagen al huilend in elkaar storten. Crash voelt dat er iets vreemds door hem heengaat, een ander soort medeleven dan dat hij van vorige slachtoffers kende.

Niet goed wetend wat hij met deze emoties aanmoet gaat hij toch regelmatig het meisje opzoeken. Uiteraard ontstaat er een liefdesrelatie, net datgene wat beiden echt nodig hebben. Maar door het complexe karakter van Crash stapelen er zich allerhande moeilijkheden op waar ze samen moeten uitkomen. Dan komt de dag van de bevalling. Weer zal Crash geconfronteerd worden met leven en dood...

Zoals reeds meerdere malen gemeld is de Duitse film aan een opmars bezig. Sommige films halen zelfs de bioscoop, met succes zelfs. Bij deze revelatie zijn ook een paar jonge Duitse acteurs opgestaan die al een stevige reputatie aan het opbouwen zijn zoals bijvoorbeeld Daniël Bruhl of nu met deze Kammerflimmern (dat zijn de hevige hartslagen die je op een monitor in een ziekenhuis kan zien) een zekere Matthias Schweighöfer die door zijn engelachtige uitstraling de debuutfilm van Hendrik Hölzemann weet te dragen.

De sfeer is soms dromerig, dan weer snel gemonteerd met een stevige soundtrack. Soms doet de prent denken aan Bringing Out The Dead van Martin Scorsese, dat ook handelt over de emotionele toestand van een ambulancier, maar Hölzemann neemt het spiritueler aan. Ergens zweeft het personage ook tussen leven en dood zonder dat de kijker echt een duidelijk antwoord krijgt omtrent de geestestoestand van Crash. Zelfs niet in de wondermooie finale, misschien wel de meest fantastische scène van het jaar 2004, ook al wordt er een tipje van de sluier opgelicht. Het mysterie zal onbeantwoord blijven wat op zich een interessante discussie kan vormen.

Kammerflimmern is vooral een charmante liefdesfilm met een origineel uitgangspunt en is qua sfeer een perfect broertje voor de films van Tom Tykwer die de vader is van dit genre film. Gewoonweg hartslagggevend.

Patrick Van Laer