REGIE:
Takashi Miike

*********

*********

Verdeler:
Total Film

Death cannot be put on hold...

Op de festivals van de fantastische film blijkt de Japanse regisseur Takashi Miike een graag geziene gast. In Brussel dit jaar stond hij met maar liefst twee films op de affiche: Izo en Three … Extremes, in Amsterdam vertoonden ze de te bespreken film One Missed Call, terwijl op het volgende festival binnen de European Fantastic Film Festivals Federation, in Neuchâtel, Zwitserland van hem de familiefilm Zebraman vertoond zal worden. De invloed van Ichi, The Killer en Audition laat zich dus nog altijd gelden. Maar zijn zijn nieuwe films even spraakmakend zoals ze worden aangekondigd? Bij Izo konden we al merken dat de hoge verwachtingen met een serieuze korrel zout dienden genomen te worden. En nu blijkt One Missed Call een afkooksel te zijn van al wat J-horror is die evenwel nog spannende momenten bevat en zich omhult in een onheilspellende sfeer maar een onbevredigend einde kent.

Miike gaat wel met zijn tijd mee. In The Ring is het medium naar de andere wereld een ouderwetse haast prehistorisch geworden videoband, in One Missed Call gaat het om hypermoderne openklapbare (en uiteraard gesponsorde) gsmmetjes (of hoe schrijf je het verkleinwoord van gsm). We volgen een groep afstuderende jongeren die een hapje en een drinkje aan het verorberen zijn. Eéntje ervan dient een sanitaire stop te houden en zoals dat mysterieus gaat bij meisjes gaan ze nooit alleen. Terwijl ze op de wc-pot zitten gaat er een gsm af, deze one missed call dient dus gecheckt te worden na het doorsjassen. Het rare van de gemiste oproep is dat hij afkomstig is van het eigen nummer en dit drie dagen na datum. De boodschap bevat haar eigen stem gevolgd door een doodskreet. Eigenlijk wel spooky en een leuke variant op de j-horror. Leuker wordt het uiteraard wanneer drie dagen op het geplande tijdstip later het meisje onbewust een telefoontje pleegt, dezelfde woorden zegt gevolgd door dezelfde doodskreet (hoe kan het ook anders wanneer een snelheidstrein onder je heen dendert). De angst groeit binnen de vriendenkring en een urban legend is in de maak, zeker wanneer een vriend van het dode meisje eenzelfde mysterieus telefoontje krijgt, gevolgd door een mysterieuze dood (het heeft met een lift te maken). Het zal blijken dat er op een bepaalde cellular een vloek rust die zich verspreid van slachtoffer tot slachtoffer, hierbij gebruik makend van het adresboek van de gsm. Bij Yumi, het meisje dat naar het toilet ging met het eerste slachtoffer en op het tijdstip van haar dood met haar aan het telefoneren was en tevens getuige was van de dood op het tweede slachtoffer, breekt het angstzweet uit omdat ook zij in de adresgegevens zit van de verschillende gsm's. Zij wil op onderzoek gaan naar de oorsprong of oorzaak van deze urban legend. Yumi wordt hierbij geholpen met een zichzelf verklaarde detective nadat een half jaar geleden zijn zus op dezelfde wijze om het leven kwam. Maar de tijd dringt. Nadat een volgende vriendin op publieke hoogst interessante wijze werd onthoofd, ontvangt Yumi een one missed call…

One Missed Call een film op zich noemen zou teveel krediet zijn. Miike heeft gewoon goed gekeken naar de Japanse makelij The Ring en Ju-On The Grudge alsook naar het Koreaanse Phone en heeft deze drie films gewoon samengevoegd. Nieuw is het dus alleszins niet want met ook nog eens westerse remakes over dezelfde thema's heb je het allemaal wel al eens gezien. Toch heeft Miike het nog effectief kunnen maken. Want als je niet origineel kunt zijn, moet je het beschikbare materiaal zo kneden dat de kijker gekluisterd blijft aan het scherm. En hoe doe je dat? Door gepaste doodscènes te ontwikkelen. Waarom was immers Final Destination 2 even goed als zijn voorganger? Niet omdat het nieuw was maar wel omdat Heintje het beste van zijn ziel gaf. En Miike heeft in zijn One Missed Call leuke momenten in petto en bovendien baadt alles in een geheimzinnige spooky sfeer. Je weet dat het allemaal een kopie is van vorige films maar je kunt er je absoluut in vinden. Vervelend is hij helemaal niet. Alleen kampt hij met hetzelfde probleem als die meeste films uit het j-horror genre: ze weten niet hoe hun verhaal te eindigen. Ik herinner mij mijn huiveringen bij Ju-On The Grudge maar eveneens herinner ik mij de koude douche over mij heen na het lullige einde.

Hetzelfde gevoel treedt helaas op bij One Missed Call. Alles loopt gesmeerd totdat men niet weet hoe de story te eindigen. Voor het zekerste heb ik het einde tweemaal bekeken maar ik krijg er kop noch staart aan. Uiteraard kan dit liggen aan het beperkte vermogen van mijn verstand maar hey cinefielen gaan deze film sowieso links laten liggen. Het is gemaakt voor een popcornpubliek, maak dan ook het einde duidelijk en begrijpelijk. Een mogelijke verklaring van dit onbeduidende einde kan zijn dat men de kijker zo wil aansporen om de sequel te bekijken, want deze kon niet op zich laten wachten. Nog zo'n verschijnsel dat toebehoort aan het j-horror genre.

Is Chakushin Ari - zo noemt hij dus in Japan - de moeite? Het is niet nieuw, het is niet origineel maar het blijft wel leuk en het blijft wel effectief. Zet de film gewoon af vijf minuten voor het einde en brei er zelf één aan, de kronkel die de makers voorzien overtref je toch sowieso. En laat voor één keer toch maar voor alle zekerheid je gsm aanstaan tijdens de film, je wilt toch geen oproep missen zeker?

Bruno Pletinck