Homepage filmsalon
****************
OUR DAILY BREAD

REGIE:
Nikolaus Geyrhalter


*********









*********


Oostenrijk / 2006 / 92 MIN.
*********


Verdeler:
TBC

Zum kotsen....

Eten moeten we allemaal, daar kunnen we moeilijk onderuit. Als we even de geschiedenis overlopen zorgde vroeger praktisch iedereen voor zijn eigen potje. Voedsel werd van het veld gehaald, er werd gevist, gejaagd, gestroopt, gestolen, kortom alles was goed om met een goed gevulde maag de dag rond te komen. Als bedanking en vooral aanmoediging zong men in de toen nog stapvolle kerken: Geef ons heden ons dagelijks brood.... Ja, toen was alles nog simpel. Iedereen had wel wat te eten, soms overvloedig maar meestal net genoeg. Door de enorme bevolkingsexpansie moesten er nieuwe en moderne middelen aangewend worden om iedereen voldoende te voeden. De industrie had zo zijn eigen middeltjes en de welvarende economie zorgde ervoor dat praktisch iedereen elke dag voor een voldoende maagvulling kan zorgen. Men staat er niet bij stil maar heeft men wel een idee hoe onze dagelijkse voeding in de winkelrekken komt? Wie zorgt daarvoor? Hoe gaat dat precies in zijn werk? Op deze vragen geeft regisseur Nikolaus Geyrhalter meer dan voldoende antwoord in zijn documentaire Our Daily Bread, zonder woorden of muziek, enkel beeld. Beelden die boekdelen spreken, volledig vrij te interpreteren maar met heel veel impact.

Om te beginnen een goede raad: als je ooit nog van plan bent om in je verdere levensjaren nog iets te eten dan is het aangeraden deze documentaire links te laten liggen. Deze stille provocatie toont gewoonweg alles zonder franje of verbloeming. De scènes op de landbouwgronden waar verschillende arbeiders met hun blote hand de vruchten en groenten van de struiken plukken vallen nog redelijk mee. Het eerste wat opvalt is het eentonige werk. En als er dan al iets machinaals gebeurt moet de arbeider gewoon maar op een knopje drukken en de machine in de goede richting laten bollen. Ook het werk met de grote landbouwmachines, die letterlijk worden voorgesteld als kolossale sciencefictiontuigen, bieden weinig variatie. Een ding blijkt duidelijk: de enorme arbeidskracht die men vroeger op het veld moest presteren is vereenvoudigd tot een routineus werkpatroon.

De meest degoutante scènes zijn de beelden van slachterijen en kippenkwekerijen. Het lot van de duizenden kuikentjes die zojuist uit het ei zijn gekropen in enorme broeikasten is gewoonweg niet om aan te zien. De beestjes rollen door machines en worden door de keurders in bakken gesmeten op weg naar de volgende fase om dan finaal na enkele weken netjes verpakt te belanden in de rekken van de supermarkt. Wat dacht je van een gillende varken die zijn dood voelt aankomen in de slachterij, die dan netjes met de pootjes omhoog wordt opgehangen aan een haak om met een machinaal perfectionisme verdeeld te worden in de vleessoorten die wij kennen: ham, spek, koteletjes ,enz.. Ook bij de runderen is het niet veel beter. Aan de lopende band worden deze beesten afgeslacht. Heel de werkvloer is een bloedplas, werknemers lopen met bebloede kleren rond en aanzien hun functie als normaal

Welkom in de wereld van de industriële voedselproductie en hightech boerderijen waar machines en arbeiders dag in dag uit aan de lopende band zorgen voor ons dagelijks voedsel. Blijkbaar is dit de enigste oplossing om er voor te zorgen dat de wereldbevolking dagelijks zijn portie voedsel op tafel krijgt. Om zijn standpunt nog meer te benadrukken laat de regisseur de lunchpauzes zien van de arbeiders. De dingen die deze mensen eten zijn ook weer het resultaat van degoutant bandwerk van andere arbeiders. Deze documentaire biedt een uniek beeld van een grootindustrie die eigenlijk opgedoekt zou moeten worden, vooral dan de slachterijen. Ieder die deze film gaat zien zal voor zichzelf wel kunnen uitmaken wat er schort aan deze handelswijzen. In ieder geval gaan wij toch eens twee keer denken alvorens nog een gebraden kippetje te bestellen in het restaurant.

Arne Buys