REGIE:
Antonio Mercero

*********

*********

Verdeler:
Jekino

Zwarte humor overleeft ziekte op vierde verdieping

Planta 4a betekent zoveel als de vierde verdieping. In dit geval de vierde verdieping van een Spaans ziekenhuis waar enkele jongelui zich bijzonder goed amuseren. Veel reden tot feest is er nochtans niet. Miguel Angel, Izan en Dani zijn net zoals vele anderen een been kwijt ten gevolge van kanker. Eens het bot is aangetast, moet het been onherroepelijk worden geamputeerd, maar ondanks deze handicap lachen de drie vrienden geregeld hun tanden bloot. Want ze mogen dan minder goed te been zijn, met hun rolstoel zijn ze mobieler dan ooit. Zo gaan ze 's nachts geregeld op verkenning doorheen het ziekenhuis, bezoeken ze de beatboxende onderhoudsman die hen al een hele tijd een poster van muziekgroep Estopa belooft voor wat ritme of proberen ze de pasgeborenen aan het lachen te brengen. Net zoals er geregeld jongeren naar het paviljoen vertrekken voor een portie chemotherapie, komen er ook nieuwelingen binnen. Basketbalspeler Jorge is zo'n groentje en mag al meteen op de kamer bij Izan. Aanvankelijk zoekt hij geen contact met los pelones, de kaalkopjes, en weigert hij zijn pyjama aan te trekken, maar eens ook hij in een rolstoel belandt, ontdekt hij dat er geen reden tot treuren is. De jongens houden heuse races doorheen het ziekenhuis en de verpleegsters horen opvalland vaak hoe de Radetzky mars uit de badkamer weerklinkt.

Regisseur Antonio Mercero scoorde een onverwachte hit met deze film en het succes dat hij oogstte is helemaal terecht. Temidden van de ziektekiemen, in een ronduit depressief makende omgeving, houdt een stel vijftienjarigen de boel levendig alsof ze net te horen kregen dat ze de jackpot hebben gewonnen. Ze gaan in bloot bovenlijf zonnen, turen naar het tegenoverliggende gebouw, waar een halfnaakt fotomodel af en toe voor het raam voorbij zou komen. Met hun rolstoelbasketbalploeg raakten ze zelfs tot in de finale van de interhospitale competitie! Ook Jorge wordt al gauw op sleeptouw genomen door de onweerstaanbare vriendschap van het groepje en deze onvervalste joie de vivre laat geen enkele toeschouwer onbetuigd. Er zijn ook harde ogenblikken die het enthousiasme temperen, want ze mogen vooral niet vergeten dat hun verblijf op het vierde slechts tijdelijk is en de dood evenzeer als de genezing net om het hoekje loert. Maar zwaarwichtig wordt het nooit, net zoals Mercero de jongens evenmin laat zweven. Ze weten heel goed waar ze voor staan en wat de opties zijn, het enige dat hen nog kan redden is hun onvervalste drang om te overleven.

Dat Mercero en deze jonge cast de boodschap kunnen overbrengen zonder in clichés of melodrama te vervallen levert een ronduit magistrale film op. Met heel veel humor en weergaloze acteerprestaties wordt zelfs de meest kritische kijker ingepakt. Net zoals de hele beheerraad, moet ook de hele zaal lachen wanneer ze de röntgenfoto's bekijken die de jongeren 's nachts hebben genomen. En dan te bedenken dat deze film gebaseerd is op een stuk van Albert Espinosa, op wie dan weer het personage Izan gebaseerd is. Het is overduidelijk bewezen, als je zelfs met de gruwelijkste ziekte lachend kan omgaan, is er niets nog dat je kan tegenhouden. Dit is een ode aan het leven, aan de vreugde en aan de vriendschap. Dit is een verhaal over kanker, maar bovenal een film over hoop.

Tom Devreese