    |
|
2003, Duitsland |
|
Nostalgische cinema Some things from tomorrow may sound like a fairy tale. This is a fairy tale from the day after tomorrow … Met deze tagline werd de Duitse successerie Raumpatrouille Orion in 1966 aangekondigd als iets geheel nieuws op de televisie. In hetzelfde jaar van Star Trek, die inmiddels tien cinemavervolgen kreeg, rukte deze serie, die amper zeven episodes van een uurtje kende, op tot memorabele cult. Of ken je nog ruimtetuigen die bestuurd worden met een ingebouwd strijkijzer? Raumpatrouille Orion roept voor zij die de serie vroeger zagen de nodige nostalgie op. Voor zij echter die voor het eerst met deze serie geconfronteerd worden is dit toch een prettige, maar ook interessante kijkervaring, al was het maar om op te merken hoe sciencefiction in die tijd zijn weerslag vond op het scherm. Raumpatrouille Orion is – voor alle duidelijkheid – geen nieuwe film. Dit jaar werd immers besloten om de oude series opnieuw in de schijnwerpers te zetten door ze een cinemarelease te geven, vandaar de ondertitel van deze film: Rücksturz Ins Kino. Deze film is bovendien geen zogeheten director’s cut, dan wel een producer’s cut. Producent Stephan Reichenberger besloot dan ook een film samen te stellen van anderhalf uur, die scènes moest bevatten uit de verschillende episodes. Reichenberger wilde geen ‘best of’, maar wel een film met een duidelijk verhaal. Om soms de overgangen in het verhaal en de verschillende oorspronkelijk niet opeenvolgende scènes te doen uitkomen, werden er zelfs nieuwe flarden opgenomen. In Raumpatrouille Orion zijn er geen landen of naties meer. Iedereen leeft samen op aarde, in de verschillende ruimtekolonies of diep in de oceanen. Net zoals er nu politiediensten bestaan, was er toen het Galactic Security System, een organisatie, beroepend op snelle ruimtetuigen, die zich bezighield met de controle over de verschillende leefgebieden. Één van die bewuste ruimtetuigen is de Orion, met aan het roer de norse commandant Cliff Allister McLane (Dietmar Schönherr). Op de Orion wordt echter een observator geplaatst, met name de aantrekkelijke Tamara (Eva Pflug). Traditioneel ontstaan er conflicten tussen deze ‘indringer’ en de vertrouwde bevelhebber, maar toch zullen ze de handen in elkaar moeten slaan om weerstand te kunnen bieden aan de aanvalende buitenaardse wezens, de Frogs. Dit laatste lijkt wel weggeplukt uit de synopsis van een standaard Amerikaanse sciencefictionthriller, maar toch bleek men in de jaren zestig al opgezet met dit soort popcornsentiment. Op sommige momenten merk je wel dat de film met haken en ogen aan elkaar is gezet en soms komt het, weliswaar doodgewone en vaak zelfs ondermaatse, verhaal niet zo goed uit de verf als bedoeld. De vertolkingen zijn nog meer geforceerd dan in de opgefokte tv-reeks De Pfaffs en ook aan uitdieping van de karakters wordt geen aandacht besteed. Één van de meest hilarische scènes is deze waarin de oceaanbewoners een feestje bouwen en op de tonen van jaren zestig sciencefictionmuziek eigenzinnige bewegingen maken alsof ze bol staan van de krampen, maar uiteindelijk niets anders blijken te doen dan te dansen. In deze tijd is het lachen geblazen met de hopeloos gedateerde effecten. Zo zien we hoe de schotel zich verschillende malen in en uit de oceaansfeer begeeft, telkenmale ondersteund door hetzelfde muzikale deuntje. De wapens lijken wel de oorspronkelijke creaties, waar Cronenberg zijn mosterd haalde bij het maken van eXistenZ, en ook gewoon de controlekamers van het ruimteschip zijn onnoembaar verouderd. De muziek is van prima kwaliteit en dit enkel omdat componist Peter Thomas zijn oorspronkelijke creatie terugvond in zijn lugubere kelder. Raumpatrouille Orion is zeker geen goede film, maar blijft niettemin cinema om respect voor te hebben. Het is authentiek jaren zestig (alleen nog maar die kapsels!), maar toch is het – mede door zijn korte duur – zeker geen vervelende prent! Peter Janssens |
