REGIE:
Robin Campillo

*********

*********

Frankrijk / 2004 / 110 min.
*********

Verdeler:
TBC

Terug van weggeweest

Zonder enige aanleiding komen de overledenen van de laatste tien jaar terug tot leven. Alhoewel de overheid niet goed weet wat hiermee aan te vangen probeert men toch achter logische oplossingen te zoeken. Er wordt massaal opgeroepen om deze teruggekomen mensen weer op te nemen in de familiale kring nadat ze eerst grondig zijn onderzocht. Experts komen tot de ontdekking dat deze mensen nog steeds teren op hun herinneringen enkel reageren ze iets trager maar vermoeden dat deze verschijnselen wel verdwijnen eens ze terug geïntegreerd zijn in de maatschappij. De familieleden reageren wisselvallig op deze gebeurtenissen. Het is niet evident om de draad terug op nemen. Men had reeds afscheid genomen van hun overledenen.

De integratie verloopt toch niet zoals het hoort. Niet enkel op emotioneel maar ook op sociaal vlak. Men moet nu voor die mensen werkplaatsen creëren, huisvesting zoeken en er moet voldoende voedsel zijn. De problemen beginnen pas echt als blijkt dat iedere weergekeerde zijn eigen weg wil inslaan, blijkbaar heeft hij sinds zijn afwezigheid een eigen wil opgebouwd. De familieleden willen dit voorkomen uit schrik om een tweede keer afscheid te moeten nemen, willen nog iets vertellen of een andere reden. Na enige tijd staat heel het land in rep en roer en ontstaan er zelfs ernstige conflicten. Men probeert een oplossing te vinden maar dat schijnt niet te lukken

De hoofdreden van regisseur Robin Campillo voor het draaien van deze film was de verwerking van zijn eigen ervaringen. Mensen komen, mensen gaan zonder dat je er iets kan tegen doen. Campillo pikt dan als rode draad er drie gezinnen uit die geconfronteerd worden met een teruggekeerde overledene. Een vrouw kan terug de draad oppikken met haar vriend die was omgekomen in een auto-ongeluk, de burgermeester ontmoet terug zijn bejaarde vrouw en een koppel krijgt hun zoontje terug.

Het gegeven van Les Revenants valt op diverse manieren te interpreteren. Het was niet de bedoeling om van hiervan een zombieslasher pur sang te maken. Het zombiethema wordt gebruikt als metafoor om dingen te aanvaarden zoals ze zijn en komen. Ook de symbolisch om de groeiende immigratiestroom aan te tonen en er gemeenschappen zijn die andersdenkend niet aanvaarden. Campillo doet dit met gevoel voor fijnzinnigheid, in een dromerige sfeer. De teruggekeerden bewegen trager en heeft hierbij een sluimerende soundtrack gevoegd. Ook als is het niet nodig voor dit soort film, er zit toch een zeker thrillerelement in verscholen. Je zal echt tot op het laatste moeten blijven kijken om de echte reden te kennen voor de teruggekeerde doden.

Dit is de tweede film van Robin Campillo waarvoor hij ook het scenario schreef. In het verleden heeft al meegewerkt aan films van Laurent Cantet als monteur of scenarioschrijver. Dat hij voldoende vakkennis en fantasie heeft om zijn eigen richting in te slaan en ook te volgen laat hij met deze Les Revenants voldoende merken. Dit is zeker een uitstekende filmervaring.

Patrick Van Laer