REGIE:
BRYAN YUZNA

*********

*********

Verdeler:
Paradiso Filmed Entertainment

ROTT OP TROT

Eén van die levende legendes van de afgelopen decennia Brian Yuza is terug van nauwelijks weggeweest met een mix van Man’s best friend, Cujo en meer van die losgeslagen moordmachines. In 1989 verbaasde Yuzna ons met het hilarische en gestoorde Society. Daarvoor blonk hij vooral uit als producer van Stuart Gordon’s cultklassieker Re-animator en ook nog Dolls van diezelfde Gordon. De familiefilmHoney, I shrunk the kids en Crying Freeman van Christopher Gans staan ook niet mis op zijn palmares. In de jaren negentig kreeg Yuzna het moeilijker om een volwaardige release te krijgen voor zijn produkten en trok naar Barcelona waar hij zijn eigen produktiemaatschappij opzette, Fantastic Factory. Na het alomgeprezen Society, regisseerde Yuzna nog de zwarte horror-komedie the Dentist (en het vervolg), zijn eigenzinnige versie van Faust en het bloedfestijn Dagon. Hij is iemand die niet stil kan zitten en één van die gasten op het filmfestival van de fantastische film in Brussel die haast niets kan verkeerd doen. Met deze ‘Jaws op poten’ keerde hij terug naar zijn geliefde festival en de verwachtingen van de pulpfanaten waren hoog gespannen, zo ook van ondergetekende. Helaas loste Rottweiler die verwachtingen niet in, integendeel, de film bleek een hol, spanningsloos vluggertje met een zwakke cast en vooral schabouwelijke effecten en dito verhaal.

Rottweiler is opgevat als een soort van duel tussen mens en beest. Een koppel avonturiers spelen een ‘infiltratiespelletje’, t’is te zeggen, ze varen mee met een boot vol immigranten die wordt tegengehouden in Mexico door de milities van de sadistische Kolonel Kufard (Naschy) die de man , Dante in de boeien slaat niet alvorens zijn vriending Ula te verkrachten.We zien deze gebeurtenissen in flashback alsook het gevecht tussen Dante en de imposante rottweiler uit de titel, kortweg Rott genoemd. Rott wordt zowaar verrot geslagen en voor dood achtergelaten. Hieral begint het moeilijk om volgen daar we na de flashback in het heden worden gedropt waarop we de ontsnapping van Dante uit het werkkamp meemaken en een tweede confrontatie met Rott (die hier meer weg heeft van een opgezette hond) waarbij de arme viervoeter een kogel te verteren krijgt. Maar Rott krijg je niet klein, en gewapend met zijn stalen gebit (the dog who loved me , anyone?) zet hij de volgende dag de achtervolging in. Net voorbij de helft van de film begon ik serieus te twijfelen aan mijn brilsterkte, ik vond dat de hond er ineens anders uitzag, en dan weer niet. Net alsof er 2 GGI teams bij betrokken waren (alletwee even slecht natuurlijk), waar is Screaming Mad George als je hem nodig hebt?
Ondertussen is Dante op zoek gegaan naar Ula die na haar ‘stoeipartij’ die blijkbaar door de kolonel in een bordeel is geplaatst, of niet? Het kon me eerlijk gezegd geen flikker meer schelen daar, een goed uur in de film elke vorm van logica compleet zoek was. Paul Naschy komt ook nog op de proppen met een helicopter en Rottweiler blijkt niet zo trouw als me ons wil doen geloven. Het einde heef nog een verassing in petto, maar daartegen is me als toeschouwer zodanig murw geslagen door dit uitwerpsel dat me het allemaal geen snuit meer kon schelen.

Zo ziet men maar, zelfs een horroricoon als Yuzna kan de bal al eens misslaan. Wat het meest verbaasd is dat de effecten zo armzalig zijn, daar waar Yuzna zich toch altijd wist te omringen met de juiste mensen aan de knopjes? In de scène waar de hond Dante bewaakt krijg je een profielshot van het schepsel en lijkt het gewoon of ze hebben er een pop gezet die meer wegheeft van een labrador dan een rottweiler. De ganse film door krijg je de hond nauwelijks in totaalbeeld te zien, vaak krijg je enerverende close-ups van zijn metalen muil en tijdens de gevechten zijn de camerabewegingen zo snel dat het duidelijk wordt dan men kop noch staart kon krijgen aan dit beestje (wij ook niet). Over de akteurs kan ik ook betrekkelijk kort zijn: als hoofdacteur heeft mooie jongen Miller te weinig inhoud om wat peps aan zijn kartonnen personage te kunnen geven zo ook zijn gezellin, de bloedmooie Irène Montala van het perverse Faust 5.O. Paul Naschy schittert veel minder dan in Blood Red en laat zien dat hij het schmieren nog niet verleerd is. Het scenario samen te vatten in enkele woorden en het verbaast mij dat ik nog steeds aan het schrijven ben.

Het is jammer dat ik hier geen betere recensie kan neerpennen, maar ik ben er zeker van deze hond van een film slechts een kortstondige vlaag van zinsverbijstering was en dat Yuzna’s volgend epos (voorzien voor 2005) ons zal kunnen bekoren. Voorlopig moeten we het echter stellen met deze Rottweiler : het leven van een recensent kan soms zo rot zijn.

Pat CRONENBERG