2004, USA

Regisseur:
Andrew Adamson & Vicky Jenson

Acteurs:
Mike Myers (Shrek)
Cameron Diaz (Prinses Fiona)
Eddy Murphy (Donkey)
Antonio Banderas (Puss In Boots)

Duur: 90 min.

Verdeler: UIP

Rara, het is groen en een film

Beste box-office opening voor een animatiefilm met 128 miljoen dollar en zo vorig recordhouder Finding Nemo (70 miljoen) naar de tweede plaats verwijzend, na een kleine maand in roulatie te zijn reeds een monsterscore van 350 miljoen dollar weten bereiken (in vergelijking met de vier gepasseerde blockbusters: Harry Potter zit aan 210, The Day After Tomorrow aan 153, Troy aan 125 en Van Helsing aan 115 miljoen dollar), hoge ogen weten gooien op het prestigieuze Cannes-festival, een enorme sterrencastuitbreiding, jaja Shrek 2 kon nog voor hij onze zalen bereikte pronken met een fameus curriculum vitae. En ja hoor, hij weet de hoge verwachtingen in te lossen ook al lijdt hij een beetje aan de scrupules van een sequel (uit hetzelfde vaatje tappen als zijn voorganger en wat gebrek aan originaliteit in het script) en aan de bombastische reclameaanvallen waarmee Dreamworks ons naar de zalen wil lokken.

Het verhaal is simpel. Shrek en zijn geliefde voor nog lang en gelukkig Prinses Fiona zijn, bezegeld met een lord of the ring, getrouwd, genieten op zijn From Here To Eternity wijze van de honeymoonreis, modderkussen elkaar zoals alleen Mary Jane en Spiderman het hen hebben voorgedaan, batteren met Ariel uit de Kleine Zeemeermin maar worden achteraf uitgenodigd door de ouders van Fiona, koning en koningin van Far, Far Away die benieuwd zijn om hun schone schoonprins te ontmoeten. Knorrend maar vooral klagend trekt Shrek met Fiona, uiteraard vergezeld van one-liner uitsmijter Donkey, naar dat sprookjesparadijs, dat echt wel ver, ver weg lijkt te zijn en waar ze films zoals Lethal Arrow 4 spelen (check het maar na). Is dat alles? Wel er is ook nog de met zijn eigen uiterlijk geobsedeerde Prins Charming, degene die normaliter de prinses ging redden maar net te laat kwam en zijn moeder, The Fairy Godmother die met allerhande toverdrankjes een plan beraamt om Charming alsnog te laten trouwen met Fiona (bigamie blijkt dus mogelijk in sprookjesland).

De basispersonages bevatten dezelfde ingrediënten als in de voorganger. Shrek blijft een ogre alhoewel het opvalt dat hij veel sympathieker, charmanter, zelfs meer knuffelig wordt voorgesteld als in de eerste, Fiona heeft nog steeds een zoeterig peperkoeken hart die vooral luistert naar haar gevoelens en Donkey de ezel, hij balkte voort in een hogere versnelling. Mike Myers en Cameron Diaz geven stemmenprestaties weer, genoeg om boeiend te zijn en de kinderen te laten opgaan in de lovestory, Eddie Murphy, heb je nog gezien hoe abominabel hoe was in The Haunted Mansion, van zijn kant is nog een klasse sterker en als de bedoelde pain in the ass voor Shrek komt hij allesbehalve vervelend over en bulkt-balkt hij van het enthousiasme. Maar laat ons wel wezen, met enkel deze personages kregen we gewoon een afkooksel van de eerste film die enkel nog de jongere garde zou kunnen boeien. Maar de makers hebben een aantal nieuwe figuren en dito klasse stemmensterren geïntroduceerd die met hun présence en de nieuwe gecreëerde humor en parodie de film weten te redden, zelfs heuse lachsalvo's weten af te vuren.

Een degelijke maar niet echt opvallende Julie - The Sound Of Mary Poppins - Andrews mag de koningin zijn terwijl John Cleese echt top is als de koning met een geheim, een kwaad plan maar tevens een banger hart (de makers hebben er trouwens niet voor teruggedeinsd om een verwijzing naar Fawlty Towers erin te stoppen via de "old war wound" dat Basil altijd aanhaalde als een excuus) die gebukt gaat onder een vervloekte juk van The Fairy Godmother, een rol waarbij men alweer de zee heeft overgestoken en terecht is gekomen bij Jennifer - van Ab Fab - Saunders. Zij speelt haar rol met een nodige venijnige ironiedosis die koste wat het kost haar blonde adoniszoon Charming wil zien trouwen met de prinses. Maar die Charming wordt gespeeld door Rupert Everett en u kent die zijn geaardheid wel, dus zijn dekseltje zal hoogstwaarschijnlijk niet passen op het potje van Fiona; maar zijn rol met een geestige bravoure brengen doet hij wel (zie de kersenlipstickscène). En dan is er nog "dare to fear" Puss In Boots, huurmoordenaar van dienst maar wat last hebbende van haarballen, blauwe maandagen en een geweten. In een parodiërende versie op zijn Zorro-rol is een duidelijk genietende Antonio Banderas gewoonweg subliem. U zal de gelaarsde kat zelfs hoogst charmant vinden en samen met Eddie Murphy wordt er een leuk komisch duo gevormd (Donkey: "the position of annoying talking animal has been filled"). Daarnaast blijven onze getrouwe nevenpersonages ook aan bod die hoogst amusant zijn. The Gingerbread Man (die verwijzingen mag maken naar Ghost Busters en E.T.) en Pinocchio (die Mission Impossible gewijs zorgt voor misschien wel de meest hilarische scène) hebben gewoon leuke stemmetjes en zorgen altijd voor een leuke noot en worden aangevuld door The Ugly Stepsister (stem van Larry King) en een depressief en dronken zingende piraat (die dan eens de stem heeft van Tom Waits en daarna van Nick Cave), alletwee gehuisvest in The Poisin Apple waarvan het uithangbord wel verdacht veel gelijkt op dat van The Prancing Pony uit LOTR: The Fellowship Of The Ring.

Shrek 2 is dus allesbehalve een tegenvaller. Niettemin voel je aan dat door gebruik te maken van Naked Gun parodieën op bekende films (o.a. ook nog de geslaagde Pussy-aanval met een wel zeer vette knipoog naar Alien en de aanhouding van Shrek en Donky in heuse 'Cops'-stijl) en een te simpel verhaal dat opgesmukt wordt met nieuwe boeiende en grappige personages in u aan het lachen brengende situaties, dat de kelk haast geleegd is tot de bodem en dat de geplande sequels wel eens serieuze tegenvallers kunnen zijn. Maar nu, laat u maar gaan op la vida loca in dit once upon another time fairy tale story!