REGIE:
Banjong Pisanthanakun
Parkpoom Wongpoom

*********

*********

Verdeler:
TBC

Lachen, klik en huiver

Shutter is een term die gebruikt wordt in de wereld van de fotografie als een soort flexibel element voor de lens. De shutter blokkeert de passage van het licht van de lens naar de film wanneer het gesloten is of laat net toe licht de film te bereiken wanneer het open is. Het is trouwens instelbaar hoelang licht de film mag bereiken. Tot zover deze kennisuitstap waarvan je te weten komt dat de film iets te maken zal hebben met shake it, shake it, shake it like a polaroid picture. Koppel dit aan de voorstelling van de productiemaatschappij – Phenomena, waarvan de ‘o’ ringgewijs gebracht is – dan weet je dat we opnieuw een spooky ghost thriller krijgen voorgeschoteld waarbij geesten zich laten opmerken via foto’s. Jep, dat klopt en inderdaad, zie maar naar Red Eye, we hebben hierbij al een verzadigd meer van hetzelfde gevoel. Echter, dit is het Thaise antwoord op al die iets verder gelegen oosterse genrefilms en hij weet het wonderwel te overstijgen want meer dan eens krijg je den bibber op je lichaam.

De amateurfotografen Tun en Jane rijden huiswaarts na een nachtje doorzakken met de vrienden. Hun dronkenschap en liefde verzwakt de aandacht op de weg en onverwacht rijden ze een meisje overhoop. Morele kwestie: wat doen we? Jane wil zich ontgordelen en checken hoe het met het meisje gesteld is maar op aangeven van Tun maken ze er een hit-and-run accident van. Het vluchtmisdrijf zorgt echter voor een schuldgevoel en beiden willen de toestand van het meisje kennen. Echter, blijkt dat het enige gerapporteerde accident op dat tijdstip en op die plaats de botsing van een auto met een reclamepaneel was, Tun en Jane’s auto. Geen vermelding dus van het dode of verwonde meisje. U voelt het al aan de knikker, problemen zijn op komst.

Wanneer Tun zijn foto’s gaat ophalen – genomen na het al dan niet gebeurde accident – blijkt een wazige schijn het resultaat verknoeid te hebben. Ook de negatieven zijn ervan aangetast. De sterkte van de film is dat het kijkerspubliek moeiteloos opgaat in de veronderstelling dat een boze geest zich ten tonele geeft en Tun stalkt via foto’s. Op een paar foto’s kun je zelfs in de waas een beeltenis van het meisje herkennen. Ook Jane is onmiddellijk de mening toegedaan dat Tun achtervolgd wordt door een geest. Nadat ze stuit op een magazine dat aandacht besteed aan spooky pictures zoeken ze de hoofdredacteur ervan op. Blijkt dat velen van hen bewerkt zijn, echter hij houdt ook een album bij met echte foto’s, zelfs niet liegende polaroid’s waaruit blijkt dat geesten altijd al opgeduikt hebben op foto’s doorheen de geschiedenis. Op het einde van de film (en op de extra’s van de dvd) kom je trouwens te weten dat het om echt genomen foto’s uit het reële leven gaat. Nu, noodzaak uiteraard in een lang zwartharige vrouwengeest film is uit te zoeken waarom ze zo pissed off is op u vooraleer ze je te grazen neemt. En hierin zit het verschil tussen Shutter en The Ring of The Grudge: er zit een degelijk verhaal achter. Er is een band tussen Tun en het meisje (schoolvriendin Natre) die je steeds efficiënter te weten komt. Een band waarbij ook de vrienden van in de eerste minuten in betrokken zijn en aangezien ze zich allen van appartementsgebouwen lieten vallen, voel je dat er iets mis ging in de geschiedenis tussen Tun en Natre en dat deze laatste uit is op wraak.

Je krijgt die wraak niet altijd te zien, de sterfgevallen van Tun’s vrienden worden in een notendop vermeld maar de scary moments zijn wel talrijk. Er zijn de traditionele momenten dat de lang zwartharige geest uit een onvoorstelbare plaats tevoorschijn komt (deze keer een scheve lavabo), of dat ze zeer traag maar ademstokkend achter haar prooi gaat (hier via het plafond), of op een ijzingwekkend moment naast haar slachtoffer staat (met goedkope maar werkende decibels hoge soundmomenten) maar debuterende regisseurs Banjong Pisanthanakun en Parkpoom Wongpoom weten hierbij de clichés te overstijgen, vooral omdat ze passen bij een sluitend verhaal en origineel geïntroduceerd zijn via de flitsheid van de fotografie. Voor het te verwachten vervolg (of remake, blijkt dat New Regency de rechten heeft opgekocht) moeten ze wel proberen om de montage onder bedwang te houden omdat deze vaak te bruusk was. Hun jonge onervaren acteurs voelen aan dat ze in een goede ghost thriller zitten en spelen het spel mee. Ananda Everingham en Natthaweeranuch Thongmee (als je een klinker wil kopen, nu is het de moment) zijn als Jane en Tun het liedevolle herkenbare jonge koppel dat echter serieus op de proef gesteld wordt vanaf het auto-ongeval. Zij gaat gedreven door schuldgevoel op zoek naar verklaringen en naar de band tussen Tun en Natre, hij toont een wijd spectrum van emoties die niet altijd passen in het verwachtingspatroon dat de kijker van hem heeft. Achita Sikamana als Natre is op zich niet zoveel verschillend van die honderd andere Aziatische geesten en heeft dus ook die ijzingwekkendheid in haar blik maar tussen haar creepy moments wekt ze ook sympathie op bij de kijker.

De verhaalstructuur kan gezien de asian ghost boom haast niet meer origineel zijn dus Shutter concentreert zich op de scary moments die werken terwijl hij via interessante verhaalinvalshoeken de kijker geboeid houdt en zich niet laat aanvoelen als de zoveelste in rij. De film mag binnen Thaïland naast The Eye staan aan de top van de horror en in tegenstelling tot die andere resem lang zwartharige meisjesgeesten film waarvan je beter te weten komt waarom ze zo kwaad zijn, weet men het verhaal wel eens sluitend te eindigen (met een creepy laddermoment). Was je dus die Aziatische ghost flicks net zoals mij lichtjes beu aan het worden, bekijk deze Shutter dan maar. Misschien niet origineel maar wel de clichés overstijgend, misschien niet een gore- en bloedfestijn maar wel behoorlijk scary of creepy moments bevattend. En nu, lachen naar het vogeltje, klik, shake the polaroid picture en zoek uit welke geest u aan het tormenteren is.

Bruno Pletinck