** ************** |
||
<> |
Gedurende drie jaar was ik journalist in Luik. Ik begon met het schrijven over verongelukte honden. Daarna mocht ik van de hoofdredacteur een dagelijkse column schrijven. Ik was fier te zien hoe de lezers commentaar leverden en mijn vader zich verdiepte in mijn artikel om er s'avonds met mij over te praten. - dixit Georges Simenon (1903-1989). |
|
GEORGES SIMENON, Georges Simenon werd geboren op 12 februari 1903. Zijn vader Désiré, bediende bij een verzekeringsmaatschappij, was in zijn vrije tijd soufleur bij een amateur-theatergezelschap. Zijn buren, zijn pijp, zijn krant en zijn kinderen waren voor hem het belangrijkste in zijn leven. Ook zijn sociaal engagement was niet te versmaden. Hij voelde zich verwant met gewone mensen en droeg nederigheid hoog in het vaandel. Dit in tegenstelling tot zijn vrouw, Henriëtte, de moeder van Simenon. Verbitterd, ongelukkig en onzeker over haar sociale status ontfermt ze zich over de opvoeding van Georges en zijn drie jaar jongere broer Christian. Nooit stak ze haar voorkeur voor Christian onder stoelen of banken. Georges is jouw zoon, Christian, de mijne, zei ze dikwijls tot haar echtgenoot. Dit jaar zou Georges Simenon honderd jaar zijn geworden. Dit betekent ook zijn toetreding tot La Pléiade, het literaire Pantheon. Zijn werken werden vertaald in 55 talen. Bekend is hij vooral van de Maigret-serie en romans als onder meer La Veuve Couderc, Le Train, L'Horloger de Saint Paul... Zijn geboortestad Luik is dan ook totaal in de weer om Simenon de eer aan te doen die hem toekomt. Het is immers in Luik dat Simenon zijn literaire carrière begon als freelancer. Talrijke reportages maakte hij voor de Gazette de Liège. Zijn inspiratie putte hij vooral uit de nauwe steegjes, de volkscafés, de trieste randgemeenten en de gewone mensen. Zijn eerste roman Au Pont des Arches schreef hij in 1921, het jaar waarin zijn vader overleed. Een jaar later verhuist Simenon naar Parijs waar hij bediende wordt bij La Ligue des Chefs de Section et des Anciens Combattants. Het is pas in 1931 dat Simenon zich liet opmerken. Na een palmares van meer dan honderdtwintig boeken, telkens onder pseudoniem gepubliceerd, besluit hij een literaire carrière uit te bouwen. Hij ziet het meteen groots. In een Parijse nachtclub organiseert hij het memorabele bal anthropométrique om er zijn nieuwe politiereeks rond inspecteur-commissaris Maigret te lanceren. Dit evenement bleef niet onopgemerkt. Zowel de literaire wereld van toen als pers en critici stelden zich vragen over de jonge Simenon die als schrijver au sérieux wou genomen worden. Niet zelden werden er opmerkingen gemaakt over zijn te eenvoudige schrijfstijl en de talrijke belgicismen. Dit bleek Simenon echter niet te storen. Benijd door collega's om zijn succes en zijn groeiende financiële status bleef hij maandelijks een roman schrijven. Vertalingen naar het witte doek Maar ook cineasten bleken geïnteresseerd in het werk van le petit Belge. Zo werkte Simenon op het einde van 1931 samen met Jean Renoir aan het scenario van La Nuit du Carrefour, die Simenons allereerste verfilming zou worden. De rol van de Parijse commissaris is voor Pierre Renoir (broer van de cineast). Detail: het was de zevende officiële Maigret die de jonge auteur - slechts 29 jaar, acht jaar jonger dan de cineast - schreef in april 1931 en slechts twee maanden later liet publiceren door zijn eerste grote uitgever, Fayard. La Nuit du Carrefour, in roulatie in Frankrijk op 23 april 1932, wordt door Jean-Luc Goddard in Cahiers du Cinéma omschreven als le seul grand film policier francais, que dis-je, le plus grand film français d'aventure. Niet minder dan vierenvijftig films, geïnspireerd op Simenons werk, volgden elkaar op. Naast Jean Renoir, Julien Duvivier (La Tête d'un Homme) en Henri Decoin (L'Homme de Londres) zijn er de grote namen van onder meer Pierre Granier-Deferre (Le Chat, La Veuve Couderc), Jean-Pierre Melville (L'Aîné des Ferchaux), Serge Gainsbourg (Equateur), Marcel Carné (La Marie du Port), Henri Verneuil (Le Fruit défendu), Claude Autant-Lara (En cas de Malheur), Bertrand Tavernier (L'Horloger de Saint-Paul), Patrice Leconte (Monsieur Hire), Georges Lautner (L'Inconnu dans la Maison) en Claude Chabrol (Betty, Les Fantômes du Chapelier). Georges Simenon schreef 76 romans en 28 verhalen rond de figuur van Maigret. Het is de meest gelezen auteur van de twintigste eeuw en tot op heden ook de meest verfilmde. Hij stierf in 1989 in Lausanne. Hij was 86 jaar. Naar aanleiding van zijn honderdste verjaardag maakte de Brusselse Alain Berliner (Ma Vie en Rose, Le Mur, Passion of Mind) La Maison du Canal, waarvoor hij het script schreef in samenwerking met Dominique Garnier. De setting van Simenons roman uit 1933 verplaatste de cineast naar 1953. Het verhaal over twee broers die beiden verliefd worden op hun nicht werd reeds in 1987 bewerkt tot een Duitse tv-film met Mathilde May als de jonge Edmée, de heldin van de film. Berliner deed beroep op Isild Le Besco (bekend van Sade en Roberto Succo) als Edmée. Weerwerk krijgt ze van Gert Portael (Shades), Nicolas Buysse, Circé Lethem en Jean-Pierre Cassel. De productie is in handen van Artemis (Une Liaison Pornographique) en de wondermooie fotografie is van Walther Vanden Ende. La Maison du Canal is een geslaagd werkstuk dat werd uitgezonden op 13 februari '03 op de RTBF-zender, in het kader van de Soirée Simenon. Linda Crivits |
