REGIE:
Sam Raimi

*********

*********

Verdeler:
Columbia Tristar

De innerlijke tweestrijd van Spider-Man

Met zijn eerste Spider-Man leverde Sam Raimi een actiefilm met een knappe cast, een romantisch liefdesverhaal en een aantal leuke actiesequenties. De sequel borduurt verder op het beproefde recept. Peter Parker (een heel goede Tobey Maguire) twijfelt nog steeds tussen een leven met Mary Jane (Kirsten Dunst), zijn grote liefde, en een bestaan als New Yorkse held in de gedaante van Spider-Man. Raimi voegt daar niet veel nieuws aan toe, maar hij verdiept de emoties en de karakters van zijn personages. Vooral het eerste uur zit vol dialoogscènes, die werkelijk aangrijpen. Meestal zijn de rustige sequenties in actiefilms niet meer dan obligate nummers die er snel doorgehaspeld worden. Niet hier in Spider-Man, meer nog: het Spider-Man-recept werkt zo goed omdat Peter Parker zo een innemende jongen is. Hij is een klunzige twintiger die op elk gebied worstelt met zichzelf. Bij de aanvang van de film zien we hem als student op de universiteit van Columbia. Hij heeft een baantje als pizzajongen maar slaagt er niet in al die opdrachten te combineren met zijn escapades als Spider-Man.

Mary Jane houdt nog steeds van Peter Parker maar omdat ze vreest dat het nooit echt iets zal worden tussen hen, verlooft ze zich met een astronaut, overigens de zoon van Jonah Jameson (schitterend vertolkt door J.K.Simmons), de onverbiddelijke en uiterst komische hoofdredacteur van sensatiekrant The Bugle. Parker heeft nog steeds een baantje als fotograaf van The Bugle, het blad dat Spider-Man afschildert als een levensgevaarlijke terrorist. Net wanneer Peter Parker besluit om er de brui aan te geven als actieheld en te kiezen voor Mary Jane, krijgt hij het aan de stok met de losgeslagen wetenschapper Dr. Octopus (Alfred Molina uit Frieda). Die heeft een gevaarlijk mechanisme bedacht om energie te genereren. Maar zijn uitvinding, die aanvankelijk gratis elektriciteit leek te bieden, blijkt een gevaarlijk en explosief machtsinstrument. Octopus, die zijn werktuig bedient met zijn eng ogende cybernetische armen, is een betere slechterik dan de Green Goblin, al is niet geheel duidelijk waarom hij die octopusarmen überhaupt nodig heeft

Net als van de vorige Spider-Man gaat van deze film een blije energie uit. We zijn hier mijlenver verwijderd van de donkere, existentiële troebelen uit Batman of Sam Raimi's eigen Darkman. De meeste actiescènes spelen zich af overdag. Spider-Mans kunst-en vliegwerk tussen de New Yorkse wolkenkrabbers ziet er beter uit dan in deel één, al zijn niet alle scènes even indrukwekkend. In de beste actiescène brengt Spidey, zoals zijn fans hem noemen, een metro tot stilstand die te pletter dreigt te storten. Sam Raimi weet in ieder geval de balans tussen actie en rustpunten bijzonder goed uit te balanceren en dat is in actiefilmland toch uitzonderlijk.

Dat de romanschrijver Michael Chabon, die bekend is om zijn roman The Amazing Adventures of Kavalier and Clay over een stripheld uit de jaren 1940, meewerkte aan het scenario is te merken. De dialogen zijn goed en weten meer dan eens te ontroeren. Zwakke schakel in het geheel is wel James Franco, als Harry Osborn, de zoon van Norman Osborn/Green Goblin, die zich wil wreken op Spider-Man, de moordenaar van zijn vader. Wanneer Harry ontdekt dat zijn beste vriend Peter Parker en Spider-Man één en dezelfde persoon zijn, heeft die scène niet het gewenste dramatische effect. Maar goed, al bij al een sterke sequel, al zal Raimi in zijn volgende aflevering toch wel een aantal nieuwe ingrediënten aan het geheel moeten toevoegen.

Kathy Mathys