2002, USA-Zweden

Regisseur: Jonas Akerlund

Cast: Jason Schwartzman, Brittany Murphy, Mickey Rourke, John Leguizamo, ...

Duur: 101 min.

Release: 16-10-2003

Verdeler: Paradiso Entertainment

Bevreemdende trip

De drugsfilm doet het tegenwoordig vrij goed. Met Trainspotting was destijds de trend gezet, met Requiem For A Dream werd er een instant klassieker gecreëerd, met het zwierige Blow werd de kijker een kijk gegund in de privé-sfeer van één van de machtigste drugsbaronnen, die zijn opmars van kleine garnaal naar big somebody niet gemist heeft. Spun is een ander soort flick, drugs staat niettemin centraal, maar de uitwerking van het hele thema lonkt naar de sterk bevreemdende kant. Met een cast om u tegen te zeggen, een verhaal dat nog meer geschift is dan het idee alsof Mariah Carey zou kunnen acteren en een strakke, halftrippende regie is Spun een erg experimentele, doch min of meer interessante film geworden, die beslist niet iedereen zal aanspreken.

Spun valt bezwaarlijk een film met een uitgewerkt verhaal te noemen. Er is maar één rode draad: sex & drugs & rock ’n roll. Alle van hevige diversiteiten doordrenkte karakters hebben hun aandeel in dit geheel, maar lijken onder de invloed van eender welke drug allemaal op vreemde wijze te handelen. Zo is er hoofdpersonage Ross (Jason Schwartzman). Hij hangt hoofdzakelijk rond in de contreien van kleine dealer Spider-Mike (John Leguizamo), die op zijn beurt weer samenwoont met zijn liefje Cook (Mena Suvari), wiens tanden nog zwarter zijn dan doorsnee roet. Spider-Mike krijgt regelmatig bezoek van Frisbee (Patrick Fugit), een geschifte knaap die bezeten is van dikke biefstukken, computerspelletjes en worstelen. Frisbee woont echter samen met zijn moeder in een caravan, die dan weer het doelwit vormt voor een naïef politieduo (Peter Stormare & Alexis Arquette) om de drugstrafiek onder handen te nemen. Het politieduo is echter niet in gewone doen, daar ze overal gevolgd worden door een handvol camera’s van de liveshow Busted. Aan het hoofd van al deze ellende bevindt zich theoretisch The Cook (Mickey Rourke), die er een opgehitste relatie op nahoudt met Nikki (Brittany Murphy). Hij brouwt het spul en zorgt voor de circulatie.

De regie is in handen van Jonas Akerlund. De Zweedse regisseur verwierf bekendheid in het vak als regisseur van verscheidene videoclips voor muziekvedetten als Madonna en Moby. Met Spun levert hij zijn debuut als filmregisseur af. Niet meteen een schot in de spreekwoordelijke roos, maar wel een verdienstelijke poging om zichzelf te bewijzen als sick weirdo in spe. Zijn regie is opgefokt en probeert de kijker in een zekere waan te brengen, waardoor ie zelf zal denken aan de dope te zitten. Met een afwisseling van slow motion en versnelde scènes vergt Spun dan ook een inspanning van de kijker, die bij deze film moeilijk achteruitgezakt kan toezien. Het verhaal met meer gaten dan een Zwitserse Emmentaler maakt verschillende kleine zijsporen, die allemaal elementen aanbrengen, die aantonen hoe gek de hoofdpersonages zijn. Zo houdt Ross bijvoorbeeld één van zijn liefjes gevangen in zijn flat. Echter niet op gebruikelijke wijze: hij heeft ze naakt vastgebonden op zijn bed en haar ogen en mond beplakt met tape. Ook het groene hondje van Nikki is daar een voorbeeld van. Om nader te benadrukken dat veel unreal is en zich hoofdzakelijk afspeelt in de hoofden van de personages, maakt Akerlund ook gebruik van enkele tekenfilmfragmenten.

Een pluspunt aan deze Spun is de excellente soundtrack, verzorgd door muzikaal genie Billy Corgan, die nu bij de groep Zwan is aangesloten, maar vooral bekend is als frontman van de veelal bekroonde Smashing Pumpkins.

Rest ons nog iets te zeggen over de uiteenlopende acteerprestaties. Mickey Rourke mag dan wel een waar status bereikt hebben, zijn domme bewegingen en geforceerde handelingen om cool over te komen leveren geen interessante cinema op. Ook Jason Schwartzman - bekend van Rushmore - komt weinig overtuigend over. Prima vertolkingen komen dan weer van een hysterische Brittany Murphy, een hyperactieve John Leguizamo en een flippende Mena Suvari. In een korte, hilarische bijrol herkennen we ook nog Eric Roberts als The Man. Als liefhebber van het genre moet je Spun gezien hebben, al was het maar om het aanstormende talent van de jonge Zweed te aanschouwen. De film zelf mag dan af en toe intrigerend zijn, meer dan een plaatsje tussen de grauwe middelmaat bereikt hij niet!

Peter Janssens