REGIE:
Rob Cohen

*********

*********

Verdeler:
Sony Pictures

Je ziet ze vliegen

Ook die amateuristische en banale trailer gezien die de nieuwe bombastische blockbuster van Rob Cohen moest aankondigen? Ja, dan heb je ongetwijfeld gedacht dat je die film nog voor al het geld van de wereld niet wou zien. Maar dat is dan je hoofdredacteur niet meegerekend die je op dictatoriale hersenloze wijze gebied om dat stukje pellicule toch te gaan zien en erger, je ook nog opdraagt er iets over te schrijven. Als je op dat moment het zuchten verleert was, begin je dat al snel opnieuw te kennen. Maar kom, het is nog eens een reden om hoopvol geruisloos te paraderen voorbij de ticketkassiersters alhoewel dat gezien de labiele mentaliteitstoestand om deze film te gaan zien enkel maar geruisloos bleef. Je komt terecht in een zaal waar je met een totale bezoekersbevolking van 4 personen twee uur lang naar vliegtuiggevechten gaat kijken. Zonder meer vervloek je je hoofdredacteur maar je kweekt tevens het voorgevoel aan om deze Stealth te laten neerstorten en hem met de grond gelijk af te breken. Wat trouwens niet moeilijk zou zijn, raap gewoon een tiental recensies van deze film tezamen, resumeer dit en je hebt je eigen negatieve kritische samenvatting. Echter, na twee uur Stealth begin ik me toch wel echt serieus vragen te stellen over mijn mentaliteitstoestand. Is deze nu echt labiel? Ieder zichzelf zowel niet als wel gerespecteerde filmcriticus doet niets liever dan deze popcornmovie de grond in te boren en dan kom ik de zaal buiten met het gevoel dat ik me enorm heb geamuseerd en dat hij eigenlijk nog zo slecht niet is. Een afspraak met de psychiater werd ondertussen al vastgelegd. Tevens werd al een hersenscan genomen om na te gaan of ik recent geen frontale lobotomie heb ondergaan.

Stealth introduceert ons aan een elitetrio van U.S. Navypiloten: Ben Gannon, Kara Wade en Henry Purcell zijn uitgekozen om het vaderland en ook wat de rest van de wereld te beschermen tegen terrorisme. U kent dat wel, licht er een terrorist zijn gat op, dan heeft de CIA het gezien, verwittigen ze C.O., Captain George Cummings die zijn drie rekruten op biept en ze de lucht instuurt om de terrorist zijn toilet te imploderen. Omdat ze hun training succesvol hebben afgesloten krijgen ze een zitje op de U.S.S. Abraham Lincoln ergens in de Filippijnse Zee. Op dat schip wordt het hoofdkwartier gebouwd en kunnen de stealths uitrukken naar eender waar. Maar het is ook daar waar ons heilvuldig trio een extra wingman krijgen. Dat blijkt Edi te zijn, een ultrageheim onbemand futuristisch stukje artificial intelligence dat uitgetest wordt in combats. Op termijn zou het pilootlevens kunnen redden (want ze moeten niet meer vliegen) maar bovenal voeren ze minutieus en gecalculeerd hun acties uit. Op de eerste missie blijkt Edi waar voor zijn geld te zijn maar op de terugweg naar het schip komen ze in een storm terecht en wordt Edi geraakt door de bliksem. Hey, je moet gewoon een reden hebben om Edi op hol te doen slaan. Blijkt dus dat door de bliksem Edi een eigen leven begint te leiden, hij bevelen negeert en enkel zijn basisopdracht - overleven - nastreeft, op gelijk welke manier dan ook. Omdat hij bommen, raketten en ander munitiewaar aan boord heeft om het bevolkingsaantal fel te doen slinken, worden onze drie levende piloten opgetrommeld om hem te doen stoppen en heelhuids naar basis te brengen. Maar Edi is geen schoothondje, hij is berekend, precies, altijd een stapje voor en zijn acties worden gewelddadiger. Helemaal geen makkelijke klus dus, zeker niet wanneer het politieke niveau en de ontwerpers van Edi zich met de zaak komen bemoeien.

Scenarist W.D. Richter heeft dan wel Slither, Invasion Of The Body Snatchers (1978) en Big Trouble In Little China geschreven, het was ondertussen wel al tien jaar geleden dat er nog iets uit zijn pen vloeide en misschien had hij nog wat langer moeten wachten om die op te warmen. Want de plot is ongelooflijk stupide, dialogen afwezig en de karaktertekeningen nihil. Niet dat de acteurs op zich slecht staan te acteren, ze krijgen gewoon geen script om naar te acteren. Ach, jong meisjesgeweld, u krijgt op het bord Jamie Foxx (dit jaar nog oscarwinnaar met Ray en genomineerd voor Collateral) en Josh Lucas (Sweet Home Alabama, Hulk). En jong jongensgeweld, u krijgt - blijkbaar zijn voornamen startend met J populair - Jessica Biel in close-up bikini geserveerd. Met The Texas Chain Saw Massacre, Blade Trinity en Cellular is het duidelijk dat ze de popcornmovies niet schuwt waarover u ons dan ook niet hoort klagen. Karakteracteurs Joe Morton en Sam Shepard alsook Dracula uit Van Helsing Richard Roxburgh zitten hier duidelijk enkel voor hun pay-check en mompelen hun lijnen zonder in lachen uit te barsten.

De naam van de regisseur is al gevallen, Rob Cohen. Al dertig jaar actief in de filmwereld maar pas in 1996 voor het eerst zijn neus aan het venster stekend met Dragonheart en Daylight. Vooral met de laatste zet hij de toon voor zijn verdere films. In 2000, 2001 en 2002 krijg je respectievelijk The Skulls, The Fast And The Furious en xXx. Films die gemaakt zijn vanuit de fantasie van een zestienjarige puber die vol hormonen zijn adrenaline kwijt wil spelen. Kenmerkend is dan ook voor Cohen dat hij vanaf het moment dat hij een mogelijkheid vindt voor een actiestunt, explosie, gevecht of wat dan ook, hij het er onmiddellijk tussen flanst. In Stealth is dit helemaal niet anders. Het is van begin tot einde één pure adrenalinerit waarbij velerlei snel op elkaar volgende stunts het stuntelige scenario moeten verbergen. Voor mij is hier hierin geslaagd. Het is dus uiteraard geen - euh - hoogvlieger, daarvoor heb je een te domme plot, te zwakke karakters en belachelijke dialogen maar dit zijn nu eenmaal de kenmerken van een Cohen film. Bedoeling van hem is dit alles te verdoezelen met vlammende actiescènes, duizelingwekkende stunts en brullende motoren die de buis van Eustachius kunnen aantasten. Uiteraard wordt hij hierbij steeds geholpen met een pompende en oorverdovende soundtrack die los van de film niet te beluisteren valt maar tijdens de film wel mee de adrenaline de hoogte injaagt.

Baken gewoon je interesses af. Fans van de Dardannes broeders zullen misschien niet weten dat Stealth bestaat terwijl anderzijds kijkers van blockbusters de nieuwe Gouden Palm geen kans zullen geven. Je ziet toch geen films om die film zelf te plezieren, je ziet hem om jezelf te plezieren. Ben je uit op een hersenloze adrenalinerit en durf je hiervoor uitkomen, geef dan Stealth een kans. Hij heeft het trouwens nodig. Een budget werd vrijgemaakt van 130 miljoen dollar terwijl de boekhouders opmerken dat amper een vierde van dat bedrag werd terug gewonnen. Om versteld van te staan.

Bruno Pletinck