REGIE:
Jeremy Haft

*********

*********

Verdeler:
Dutch Film Works

Tamara zegt: "Tarara."

Net als je denkt dat het slashergenre definitief is begraven dan komen de filmmakers weer met nieuwe ideeën en impulsen aandraven. Het genre is weer eens heruitgevonden met de nodige originaliteit, liters bloed en een reeks wapens die je zomaar in je huis vindt. Hieruit kunnen we besluiten dat we in een gevaarlijke wereld leven. Ditmaal maakt, zoals in Saw zijn handen, of beter gezegd zijn eigen hak-, snij-, en doorboormateriaal, niet vuil. Hij laat het ingewanden gedrets over aan anderen en haalt hiervoor zelfs heksentoeren uit.

Dit blijkt al vanaf de openingsscène waar iemand duivelsaanbidding, voodoostreken en heksenspreuken scandeert. Deze rituelen worden uitgevoerd door een zekere Tamara. Zeker niet de mooiste van de klas, zeer simpel van geest en superonhandig. Kortom, het ideale pestonderwerp op de school. Nu is Tamara helemaal het doelwit geworden want in een artikel van de schoolkrant haalt zij voorpaginanieuws door te melden dat de struise kerels van de voetbalploeg vol steroïden zitten. Dankzij deze berichtgeving mogen zij hun behoefte gaan doen in een plastic potje bij de dokter. Indien zij positief worden bevonden riskeren zij een schorsing. Dus een serieuze wraakneming is de enigste optie.

Nu zijn deze sportievelingen te weren gekomen dat Tamara heeft op de onderwijzer Engels. Via deze weg zal men het stomme wicht te grazen nemen. De wraakactie die begint als een onschuldige tienergrap loopt, waarom het nog vermelden trouwens, fataal af. Iedereen wil zijn handen in onschuld wassen en om alle sporen uit te wissen wordt Tamara begraven in het bos. Iedereen zal toch denken dat ze van huis weggelopen is. Iedereen happy, zand er over en 's anderendaags gewoon naar school. Zit Tamara daar toch wel zeker, mooier dan ooit tevoren! Ook bezit zij speciale krachten! Bij elke aanraking weet Tamara precies de zwakke plekken van de persoon in kwestie en doet deze persoon precies wat Tamara opdraagt. Haar wraakactie zal niet van de poes zijn.

Met wisselende gevoelens heb ik de cinemazaal verlaten na het bekijken van deze horrorprent. Het uitgangspunt is weliswaar origineel te noemen maar in de uitwerking zitten een paar addertjes onder het gras. De horror is zeer duidelijk, soms zit je met gekrulde tenen te kijken naar de folteringen of zit je te grijnzen door de inventieve inval van de makers. Zo zie je iemand tijdens een live-uitzending zichzelf toetakelen met een vlijmscherp mes zichzelf verwijtend dat hij heel zijn leven een opeenstapeling is van see no evil, hear no evil, talk no evil. Een tekeningetje hierbij maken is niet nodig. Ook de scène waarin Tamar twee voetbalspelers verleidt en rendez-vous houdt op de slaapkamer is grappig. Het seksavontuurtje ontaardt in een stevige vrijpartij tussen beide kerels en is zeer sarcastisch in beeld gebracht.

Waar het echt fout loopt zijn de soms stompzinnige dialogen, slechte acteerprestaties waarbij de acteurs echt niet op elkaar zijn ingespeeld. De feiten zijn soms een allegaartje van slechte samenraapsels die sterk contrasteren tegen de goede vondsten. De reden hiervoor is te zoeken in een niet onbelangrijk feit tijdens de begingeneriek: er is een immense lijst van producenten die waarschijnlijk allemaal hun zegje hebben willen doen tijdens de productie. Om de kerk in het midden te laten heeft de regisseurs ernstige toegevingen moeten doen. Het eindresultaat is dan ook een mix van ouderwetse horror, digitale effectjes en tienerhumor. Voor de doelgroep amusement alom, voor de doorwinterde horrorfans is dit maar flauwe kost. Je mag zelf kiezen tot welke groep je behoort.

Patrick Van Laer