REGIE:
Robert Schwentke

----------------------------------------------

----------------------------------------------

----------------------------------------------

BODY LANGUAGE

Tattoo neemt de kijker mee in een wereld van illegale circuits, waaronder het versjacheren van getatoeëerde stukken huid. Op het eerste zicht lijkt het een interessant uitgangspunt, toch wordt snel duidelijk dat Schwentke met zijn eerste boreling geen goede film kan afleveren!

Maak kennis met de jongeling Marc (August Diehl). Hij is afgestudeerd als politieagent, maar wordt betrapt met pillen op zak. Hij wordt sterk aan de tand gevoeld door inspecteur Minks (Christian Redl), die hem voor een belangrijke keuze plaatst. Of Marc gaat boeten voor zijn 'zonden', of hij komt voor Minks werken. De keuze is voor Marc gemaakt, hij wordt de rechterhand van Minks, bijgenaamd de killer. Al snel wordt echter duidelijk dat het Minks niet louter om het mogelijke speurwerk van Marc te doen is, maar ook om zijn waarschijnlijke banden met een harde wereld, waarin Minks' dochter Marie (Jasmin Schwiers) twee jaar geleden haar toevlucht maakte. Terwijl Marc deels op zoek is naar Minks' dochter, worden de rechercheurs geconfronteerd met een merkwaardige doder. Hij houdt ervan zijn slachtoffers met een scalpel te bewerken en er stukken getatoeëerde huid af te halen. De speurtocht kan beginnen.

De sfeer in Tattoo is erg obscuur, passend bij het duistere thema van de film. De manier waarop de inspecteurs de lijken ontdekken, doet sterk denken aan de uitstraling van Se7en, de wereldberoemde thriller van David Fincher. De gecreëerde illegale wereld in Tattoo is er eentje van (zinloos) geweld, straffe bolides, adembenemende tatoeages en zware muziek. De film gaat meteen van start met de razzia, met de samenwerking van Minks en Marc als resultaat. Hoewel de prent zijn uiterste best doet te scoren in de openingsscènes, waarin ook een naakte vrouw op bruuske wijze door een vrachtwagen omver wordt gewalst, laat hij de kansen vaak schieten en ontaardt hij in een lamledige, flauwe tot gewoon erg langdradige film, waar spanning ver te zoeken is. De spetterende, opgehitste finale kan de meubels niet meer redden.

De regie van Tattoo is in handen van Duits filmmaker Robert Schwentke, die met deze prent zijn debuut (zowel als regisseur als scenarist) aflevert. Hij kan het tempo van de film niet waarborgen, zijn prent valt snel stil en raakt niet meer op het juiste spoor. Of hij dit vooral ook te danken heeft aan zijn oninteressante scenario houden we in het midden. De film biedt op verhaalvlak ook geen vernieuwingen. Het is merkbaar dat Schwentke op veilig speelt door herkenbare thrillersituaties te creëren, met meermaals verwijzingen naar Amerikaanse genregenoten, die stuk voor stuk meer succes oogstten of zullen oogsten. We vermeldden het reeds eerder, het zinloos tot zelfs belachelijk aangewend geweld. Als voornaamste voorbeeld kunnen we de achtervolgingsscène met Marc aanhalen. Wanneer hij de vluchtende eindelijk te stekken heeft en hem met zijn pistool bedreigt, haalt deze zelf de trekker over om zichzelf neer te schieten, terwijl Marc het pistool nog vast heeft. De scène wordt dermate serieus ingekleed, maar roept bij ons toch enkele vraagtekens op.

De acteerprestaties in Tattoo zijn misschien nog de meest positieve factors van de film. August Diehl is prima als de jonge rechercheur, die meer in zijn mars heeft dan hij altijd probeert te doen overkomen. Hij vormt tevens een prima tandem met de robuuste Christian Redl, in de rol van de ogenschijnlijk agressieve inspecteur. In een bijrol zien we ook de Belgische acteur Johan Leysen als een excentrieke kunstverzamelaar annex advocaat.

Tattoo is, ondanks de min of meer overtuigende cast, geen aanrader te noemen. De film heeft af te rekenen met een ondermaats scenario en een teleurstellende regie van Schwentke. Hopelijk herpakt de Duitser zich met zijn volgende film.

Peter Janssens