REGIE:
Mark Mylod

*********

*********

Verdeler:
KFD

Mislukte Fargo-imitatie

In zijn tweede bioscoopfilmThe Big White lijkt het wel alsof regisseur Mark Mylod (Ali G Indahouse) Ethan en Joel Coen, makers van de gitzwarte komedie Fargo, op de hielen zit. Net als Fargo speelt The Big White zich immers af in een ondergesneeuwd landschap, waarin excentrieke karakters het mooie weer maken. Beide films zijn in wezen ook misdaadkomedies. Jammer genoeg is de humor in The Big White minder grappig dan in Fargo, ook al doen de acteurs nog zo hun best.

Paul Barnell, degelijk vertolkt door Robin Williams (One Hour Photo, Insomnia), is een nogal timide reisagent die in Alaska woont met zijn vrouw (rol voor Holly Hunter uit The Piano) die aan Tourette lijdt. De vrouw heeft dringend medische verzorging nodig maar Barnells reisbureau doet nu niet meteen gouden zaken en de Barnells geraken in geldnood. Pauls broer Raymond (Woody Harrelson, bekend uit Natural Born Killers) is al vijf jaar vermist en Paul hoopt zijn schulden te kunnen betalen met Raymonds levensverzekeringspremie die maar liefst 1 miljoen dollar bedraagt. Dat is echter helemaal niet naar de zin van Ted, een gehaaide verzekeringsagent, die zich bastbijt in de Barnell-zaak. Hij vindt niet dat Raymond al voor dood kan worden verklaard, wanneer er geen lijk is.

Op een dag worden Pauls gebeden toch verhoord. Hij vindt een lijk vlakbij het reisagentschap en beslist om de dode te man te laten doorgaan voor de vermiste Raymond. Hoe hij dat precies doet, vertel ik liever niet. De situatie wordt een stuk complexer wanneer de twee echte moordenaars op zoek gaan naar het 'vermiste' lijk. Inmiddels beseft de gretige Ted, die aast op een promotie, door dat er een reukje zit aan de hele zaak. Hij gelooft niet dat de dode man ook daadwerkelijk Raymond is. Tot overmaat van ramp duikt Raymond ook zelf weer op...

Het script van Collin Friesen is het grootste probleem van The Big White. Het misdaadverhaal steekt weliswaar behoorlijk goed in elkaar maar er valt eenvoudigweg niet genoeg te lachen. Het gebekvecht tussen Ted en zijn jonge vrouw verveelt op de duur en Holly Hunters nummertjes kunnen de film ook niet rechthouden. Woody Harrelson hebben we nu al net een keertje te vaak gezien in de rol van de gestoorde psychopaat. Robin Williams is niet slecht als de wanhopige Paul Barnell maar zijn personage heeft wat te weinig om het lijf. Een gemiste kans.

Kathy Mathys