** ************** |
||
<>*** *** | ||
 |
 |
 |
REGIE: ********* ********* MET: Vincent Gallo Chloë Sévigny *********
|
Eigenzinnige roadmovie over de leegheid van het bestaan De in Buffalo (New York) uit Siciliaanse ouders geboren Vincent Gallo (°1962) is een all-round man. Als acteur trad hij op in films van onder meer Emir Kusturica (Arizona Dream), Claire Denis (Trouble every day), Martin Scorsese (Good Fellas) en Abel Ferrara (The funeral). Ook was hij schilder, professioneel motorrijder, schrijver en model voor Calvin Klein. Zijn muzikale talenten uitte hij in de begin jaren '80 met de Fransman Jean-Michel Basquiat, drugsverslaafde, graffiti-artiest, schilder en vriend van Andy Warhol. In 1998 gooide hij als cineast hoge ogen met zijn experimenteel regiedebuut Buffalo '66, vertoond op het Filmfestival van Rotterdam. Nu bundelt hij al zijn talenten in zijn one man production The Brown Bunny (2003), een waardige opvolger van Buffalo '66, waarin hij tevens de hoofdrol voor zijn rekening neemt.The Brown Bunny laat zich gemakkelijk samenvatten. Gallo speelt Bud Clay, een man vol tristesse, op zoek naar zijn ware liefde, Daisy (Chloë Sevigny uit Boys don't cry en Kids). Vermits het daarmee niet snor zit, onderneemt hij een vijfdaagse motortrip van New Hampshire naar Californië. Talrijke ontmoetingen grijpen plaats. Zo is er het meisje met haar scheve tanden bij een benzinepomp ; een vrouw van middelbare leeftijd bij een parkeerplaats ; een prostituee en de ietwat labiele ouders van Daisy. Allen maken ze op hem een diepe indruk. Maar nooit genoeg om zijn gevoelens voor Daisy te temperen. Zijn zoektocht is grenzeloos. Helemaal op zijn eentje zal hij proberen uit te vinden hoe hij zijn leven zin kan geven. Niemand kan hem daarbij helpen.Meer om het lijf heeft The Brown Bunny niet. Wat vooral fascineert is de visie op menselijk gedrag, de lange travels van Clay die doelloos over desolate vlaktes scheurt, van oost naar west, van kust naar kust en het hallucinante slot (met een rondsnuffelend bruin konijn, symbool voor de verloren liefde van de protagonist). The Brown Bunny, opgenomen in de officiële competitie van het Cannesfestival '03 en die volgens Gallo op dat moment nog niet compleet af was, werd door pers en publiek met de grond gelijkgemaakt. Vooral de vijf minuten lange fellatioscène met Chloë Sevigny zorgde voor commotie. Op het filmfestival van Toronto kende de film (inmiddels door Gallo korter gemaakt) wel succes. Meer zelfs. The Brown Bunny werd een hype. Iedereen was ervan overtuigd dat je de film moest gezien hebben om te oordelen of hij goed of slecht is. Maar het zal Gallo worst wezen. Op het filmfestial van Wenen, de Viennale, mocht hij de Fipresci-prijs ontvangen uit handen van een jury van internationale filmjournalisten die de film omschreven als gevoelige cinema. Net als Twentynine Palms en L'Humanité van Bruno Dumont doet Gallo's cynische film geen moeite om het publiek te behagen. Conclusie:The Brown Bunny is a film you love to hate. Linda Crivits |
