REGIE:
Tom Shankland

*********

*********

Verdeler:
Moviebank

Stoute kindjes

Kerst vieren onder familie is altijd leuk zeker als je gebruik kan maken van een immens huis gelegen op het platteland met rondom alleen maar een parelwit sneeuwlandschap. Dit dachten ook Elaine en Jonah die samen met hun twee jongeren kinderen en tienerdochter Casey enkele dagen bij hun familie blijven logeren. De zus van Elaine heeft ook twee kinderen dus kunnen de ouders rustig feestvieren waarbij de kinderen met elkaar kunnen spelen. De ontspannen en vrolijke sfeer is niet meer stuk te krijgen enkel Casey is niet helemaal in de stemming want zij wou liever met een vriendin naar een reuzefuif.

Plotseling wordt een van de kinderen ziek, braken en misselijkheid, dat volgens de ouders wel van voorbijgaande aard zal zijn. Iets verkeerd eten met deze dagen hoort er nu eenmaal bij. Net als blijkt dat de symptomen van voorbijgaande aard bleken wordt de kleine soms wel heel agressief. Maar ja, opvallen onder vriendjes hoort er nu eenmaal bij. De ouders besteden er verder geen aandacht aan dus ook niet aan het feit dat plotseling alle kinderen heel eigenaardige trekjes beginnen krijgen. Het begint met het lichtjes pijnigen van de ouders zoals een onschuldige slag in het gezicht tot soms zeer agressief gedrag. Dat er duidelijk meer aan de hand is dan alleen maar kinderlijke uitdagerij blijkt wanneer een van de ouders slachtoffer wordt van een ernstig ongeval.

De spanning loopt helemaal op en de situatie wordt stressig. Niemand weet raad, zeker niet als blijkt als de ziekenwagen door de hevige sneeuwval lang op zich laat wachten. Seconden tikken weg, de kinderen worden nog luidruchtiger, ouders beschuldigen elkaar hun nalatigheid. Dan beginnen nog meer vreemde en bloederige situaties de sfeer op de spits de drijven. Iedereen vraagt zich af wat er precies gaande is. Eerst denkt men dat de kinderen hier iets meer van weten maar ondanks hun lawaaierig gedrag zijn ze in de ogen van de ouders de allerliefste schatjes…

Dat het regisseur Tom Shankland niet aan originele ideeën ontbreekt, laat hij weer eens blijken met deze The Children. Na zijn Saw – lookalike, de ongemeen spannende horror thriller Waz , weet hij nu weer de spanning ten top te drijven. Ook legt hij de lat voor zichzelf zeer hoog want in de wandelgangen van de filmwereld wordt nog steeds gefluisterd dat werken met kinderen en dieren een onbegonnen zaak is. Maar de kinderen in deze film spelen hun rol ongewoon goed en komen meer dan overtuigend over. Zeker inhoudelijk is dit een voltreffer, zeker als je vergelijkt met John Carpenter’s Village Of The Damned

Zeker een kerel die je in het oog moet houden deze Tom Shankland want hij weet precies hoe hij met de gevoelens van de kijker moet spelen en past hierbij een van de bekendste principes van Hitchcock toe: dat de kijker meer moet weten dan de personages. Shankland speelt met dit principe door sommige protagonisten buiten spel te zetten. Zij geloven immers de lieve woordjes van hun kinderen die hen zachtjes de echte dader toefluisteren. Hierdoor ontstaat complete chaos, wantrouwen en spanningen onder elkaar. Naar de climax toe is het wel voor iedereen duidelijk wie de echte dader is en moeten er ernstige beslissingen worden genomen. Hopelijk verloopt kerstavond voor de kijkers veel vredevoller en gedragen de kindjes zich als schatjes. Want het wit sneeuwtapijt zou wel eens rood oversaust kunnen worden.

Patrick Van Laer