** ************** |
||
| THE MISSING | ||
 |
 |
REGIE: ********* ********* MET: Lu Yi-ching Miao Tien Chang Chea *********
|
Toevalsregie De basisvertelling van deze prent is eenvoudig. Een kleinzoon moet op zoek naar zijn grootvader die aan alzheimer lijdt. Plotseling is de man verdwenen uit het ouderlijk huis. Hij heeft enkel een gescheurde krant achtergelaten. Eigenlijk is de kleinzoon niet geïnteresseerd in een zoektocht. Veel liever zit hij in het cybercafé spelletjes te spelen of te chatten met zijn kameraden. Simultaan met deze feiten verliest een grootmoeder haar kleinzoontje in een speeltuin nadat zij eventjes naar het toilet moest. Als zij de jongen niet vindt raakt zij helemaal in paniek. Ten einde raad zoekt ze heel het park rond, laat zijn naam afroepen door de intercom en doorzoekt de gebouwen meermaals achter elkaar. Sommige omstaanders proberen haar te helpen en te troosten maar niks helpt. De vrouw begint hysterisch te wenen want hoe moet ze dit nu vertellen aan haar zoon. Zij besluit te blijven zoeken doorheen de stad tot zij het baasje gevonden heeft. Zeer minimalistisch brengt Lee Kang-sheng zijn debuut in beeld. Ellenlange shots van constant zoekende mensen is op het eerste zicht een dood vervelende zaak maar zijn leermeester Tsai-Ming Liang (The Hole, The River) heeft hem veel geleerd om eenvoudige dingen op te hemelen tot iets artistieks en emotioneels. In een vorig leven stond Lee Kang-Sheng voor de camera van Tsai-Ming Liang.Nu heeft de leerling zelf plaatsgenomen op de regiestoel en dat gaat hem goed af. Heel inventief gevonden laat hij veel over aan het toeval. Zoals in de openingsscène plaatst hij de camera achter een aquarium en laat de acteur zijn ding doen terwijl de vissen voor de lens zwemmen. Of hij doet een spelletje candid camera: terwijl de grootmoeder achter haar kleinzoon zoekt en mensen hysterisch aanspreekt, plaatst Lee Kang-sheng de camera verdoken op. Dit levert soms zeer pakkende taferelen op omdat men denkt dat de gecreëerde situatie echt is. De hele opzet bestond erin om de communicatiestoornissen en asociale toestanden aan te klagen in grootsteden. Men loopt naast elkaar. Door het gebrek aan dialogen in de film is er voldoende beeldtaal aanwezig. Geschreven tekst neemt soms de overhand zoals tijdens de chatsessies. Heel de film is rustig opgebouwd met soms lange stilistische beelden. Toch weet The Missing te boeien van het eerste tot laatste beeld. De leerling haalt de meester bijna in wat voor een debuut toch zeer verdienstelijk is. Patrick Van Laer |
|