Homepage filmsalon
****************
THE OMEN666

REGIE:
John Moore


*********


MET:
Liev Schreiber

Julia Stiles

Mia Farrow

*********


USA / 2006 / 110 MIN.
*********


Verdeler:
20th Century Fox

In de naam van de vader, de zoon en de heilige geest, Omen

Richard Donner zal in filmjaar 2006 een veelbesproken naam zijn. Niet alleen kwam hijzelf nog eens aandraven met het behoorlijke Bruce Willis vehikel 16 Blocks maar tevens eren de studiobonzen hem met een remake of return van zijn eerste twee commercieel succesvolle jaren zeventig films. Bryan Singer legde de derde X-men naast zich neer om voor Warner Bros de terugkeer van Superman te maken (ben ik de enige die de trailer ondermaats vind?) die Donner het filmlicht gaf in 1978. Twee jaar eerder had hij de satanische horrorfilm The Omen gemaakt. Niet direct een meesterwerk maar tot op de dag van vandaag bleef mij die ijzige kinderblik gekoppeld aan de magistraal orchestrale muziekscore van Jerry Goldsmith bij en de film paste uiteraard perfect in de toen heersende fatalistische sfeer van ook nog Don’t Look Now, The Excorcist, Rosemary’s Baby en The Changeling. De trailer van de remake kon ! haast niet eenvoudiger maar het kriepende schommelgedoe werkte wel. Toch was het afwachten naar het resultaat. 20th Century Fox zag immers maar laat de link van 666 naar 06/06/06 waardoor men pas begon te filmen op 12 oktober 2005. De deadline was dus zeer kortbij.

Men heeft dit deels kunnen opvangen door gewoon hetzelfde scenario te gebruiken als dat van het originele alhoewel de aanvang behoorlijk lachwekkend is. Eén of andere kardinaal neemt bij het sterrenkijken een meteorenregen waar en laat dat nu net het laatste sein zijn van de komst van de Antichrist zoals gepredikt in the Book of Revelations. Eerder tekenen bleken de fatale 9/11 boeing vluchten, de tsunami en de crash van het ruimteveer Columbia te zijn (wat een slideshow trouwens). De kardinalen met de paus op kop buigen het hoofd want armageddon is op komst. Robert Thorn, een vice VS-ambassadeur in Italië, en zijn vrouw Katherine zullen het geweten hebben. Zij baarde onwetend een doodgeboren baby en Robert aanvaardt het priesteroffer om een kind waarvan de moeder stierf tijdens de bevalling aan te nemen als de hunne. Ze noemen het – laat maar alle klokken luiden – Damien. Volgend verwerkingselement voor Robert is de nogal explosieve dood van de VS-ambassadeur waardoor hi! j – mits presidentiële steun – nogal plots gebombardeerd wordt tot jongste ambassadeur, ditmaal in het Verenigd Koninkrijk. Ze bewonen een riante villa en alle plooien blijken op zijn effen te komen. Tot de verjaardag van Damien. De nanny bemerkt een geheimzinnige zwarte hond op en besluit zich op te hangen met de woorden “Damien, it’s all for you”. Vanaf dat moment groeit de satanische sfeer. Enkel Katherine blijkt dat op te merken – Damien die hysterisch wordt wanneer hij een kerk binnen moet, apen die wegschrikken van het jongetje, nachtmerries met Damien als moordenaar – maar veel hulp krijgt ze niet, ook omdat ze gedwarsboomd wordt door de nieuwe nanny. Ondertussen krijgt Robert het ernstig op zijn heupen door enerzijds een prevelende priester die het almaar in gedichtenreeksen heeft over het einde van de wereld en een journalist die opmerkelijke verschijnselen ziet in de foto’s die hij neemt van de omgeving van de ambassadeur. De onzichtbare strop rond zijn nek! wordt steeds strakker en Robert zal moeten ondergaan dat dins! dag de z esde van de zesde van de zesde straffer is dan vrijdag de dertiende.

De regisseur die alle tijdsdruk op zich kreeg, was de Ier John Moore wiens vorige film eveneens een remake was. Na zijn Behind Enemy Lines maakte hij immers twee jaar geleden Flight Of The Phoenix. Je hebt zowat de indruk dat hij twijfelde tussen ofwel voor een echte horrorfilm te gaan dan wel voor een zo-slecht-dat-hij-goed-wordt vehikel. Echte horror wordt het echter nooit. Vergelijk het maar met Gus Van Sant zijn Psycho, The Omen is haast een letterlijke kopie van de originele waardoor je de scary moments al van ver ziet aankomen. Je hebt wel die goedkope peek-a-boo momenten gepaard gaande met heftige creepy soundmomenten waardoor je echt van je zetel wipt maar van een satanische thriller verwacht je toch wel een strakkere duivelse sfeer die je bij je nekvel grijpt. Aan de andere kant, als je Pete Postlethwaite en Michael Gambon ziet acteren, lijkt het wel of ze de opdracht gekregen hebben over the to! p te acteren, wat ze trouwens met haast hilarische verve doen. Postlethwaite lijkt met zijn recente rollen in Aeon Flux, Dark Water en het komende Ghost Son (van de zoon van Mario Bava) gespecialiseerd te worden in rarekwietenrollen maar hij brengt je wel, bewust of onbewust, aan het lachen. Hier lijkt hij wel the priest on speed.

Gregory Peck wordt behoorlijk vervangen door Liev Schreiber ( The Manchurian Candidate). Hij mag dan wel de saaie uitstraling hebben van de laatste editie van de dikke van dale waardoor hij wellicht nooit tot de celebrity stars zal horen, maar zijn acteerwerk is steeds behoorlijk. De stijve hark van een Amerikaanse ambassadeur past natuurlijk op zijn gezicht maar hoe meer hij bij de oplossing van het raadsel komt, hoe meer hij mag loskomen waardoor ook hij balanceert op de serieuze-parodiërende lijn. Julia Stiles is ook niet direct de meest bekende actrice alhoewel haar rollen in de Bournefilms wel deuren openen. Ze is ook niet de meest beste actrice maar haar doodscène maakt veel goed. Fotograaf Keith Jennings die Robert Thorn begeleid naar de evil truth wordt aardig neergezet door David Thewlis. Timeline, Harry Potter, Kingdom Of Heaven, The New Wo! rld, Basic Instinct 2; uit zijn laatste rollen blijkt dat hij een gewaardeerd bijroller is en die waardering uit zich in een door ons gewaardeerde onthoofding. Uiteraard draait The Omen rond Damien. Harvey Stephens was dertig jaar geleden enorm duivels en als zesjarige droeg hij samen met Peck de volledige film op zijn jonge schouders. Na zijn Damienrol heeft hij zich volledig teruggetrokken uit de filmwereld en doet hij iets in landgoed in Kent. Hij maakte wel eventjes tijd vrij om een cameo te verzorgen in de remake als een tabloid journalist. Zijn vervanger is de achtjarige Seamus Davey-Fitzpatrick. In de trailer schommelde hij nog kriepend heen en weer maar in de film zelf heeft hij niet diezelfde satanisch starende blik in de ogen. Hij doet je dus niet de daver op het lijf jagen terwijl Mia Farrow daar wel alle serene ijzige moeite voor doet als nanny Rosemary die zorgt voor haar baby.

We moeten echter eerlijk zijn: The Omen is geen geslaagde remake. Hij voegt niks toe aan het originele, de regie en montage lijden af en toe onder de tijdsdruk en de strakke budgettering, de dialogen zijn abominabel, de acteerprestaties zonder glans, Marco Beltrami kan een bombastische soundtrack uit zijn mouw schudden (zie Van Helsing) maar Jerry Goldsmith en zijn Ava Satani doet hij niet vergeten. Maar toch blijf je kijken omdat de remake iet of wat entertainend blijft en soms zelfs lachwekkend wordt (Robert Thorn met een collectie messen op zijn schoot in een vliegtuig alhoewel je in het begin van de film de fataliteit van de Twin Towers zag). Je krijgt zelfs een Final Destination gevoel omdat je van de ene dood naar de andere wandelt met miniscule symptoomvoorbereiding maar of dat de bedoeling was..? The Omen is dus goed in het niet goed zijn.

Bruno Pletinck