REGIE:
Dong-bin Kim

*********

*********

Verdeler:
TBC

Treintje komt zo

Wes Craven die het horrorgenre eens opzij legt en de thrillerweg opgaat. We konden het aangename resultaat vorig jaar ontdekken in Red Eye met Cillian Murphy en Rachel McAdams. Het grote deel van het verhaal speelt zich af in de claustrofobische ruimte van een vliegtuig. Maar uiteraard is dit de film niet die we op BIFFF voorgeschoteld kregen alhoewel er ook claustrofobische effecten aan te pas komen aangezien deze Zuid Koreaanse Red Eye zich hoofdzakelijk afspeelt in de smalle wagons van een trein. Niet zomaar een trein hoor. Als je weet dat regisseur Dong-bin Kim de officiële Zuid Koreaanse remake Ring Virus maakte van het Japanse Ringu van Hideo Nakata, reeds een jaar na het originele trouwens, dan weet je tevens dat ook hij mee gesprongen is op de oosterse karrenvracht van ghostfilms waar het absoluut traditie is dat een vrouwelijke geest met lang pikzwart haar blijkt op te rijzen uit een onmogelijke plaats of locatie. Waar het bij The Ring ging om een televisie, gaat het hier o.a. om een puddle of blood op de treinvloer. Niks nieuws dus, gewoon anders gebracht of dient deze Red Eye toch enige originele respijt geboden worden?

Wanneer de begin credits lopen, worden we meegenomen naar het jaar 1988 wanneer er een verschrikkelijk treinaccident gebeurde waarbij honderd mensen om het leven kwamen. Het voorval blijft een mysterie en het leeft verder als een spookverhaal bij degene die op deze nachttrein werken. Zestien jaar na de feiten rijdt de trein tussen Seoul en Yeosu voor een laatste keer uit alvorens bij de schroothoop gegooid te worden. Deze laatste rit is tevens de eerste rit voor Mi-Sun die met een collega van shift wisselde om deze laatste rit op haar verjaardag mee te maken. Als stewardess rijdt ze rond met een karretje om de passagiers drank en versnaperingen aan te bieden. Zoals dat normaal is op de trein ontmoet ze verschillende personages en karakters. Er zijn o.a. een drietal soldaten met hoog testosterongehalte, een groepje jongeren die een documentaire maken over spookverhalen, hiermee geholpen door het psychicmeisje So-Hee die geesten kan zien, er is een jongetje dat gruwelijke bloederige tekeningen maakt, een professor die op weg is om een belangrijk college te geven, een duo van huis weggelopen teenagegirls, een jong koppel dat eerst stomend aan het zoenen is maar daarna ruzie krijgt en ga zo maar verder. Allemaal personages (zijn ze niet met teveel?) die Mi-Sun ontmoet. In haar aarzelende en stuntelige eerste dag werk wordt ze opgevangen door de jonge conducteur Chan-Shik.

De trein vertrekt wel op tijd (het startuur werd door de vroegere gebeurtenissen vervroegd van 24.00 uur naar 23.50) maar ergens onderweg moet de treinbestuurder alle remmen toeslaan omdat hij vermoedde iets te zien op de rails. De trein houdt hierdoor een tiental minuten halt. Als de wagonnen zich terug in beweging zetten, is er echter iets veranderd. Voor sommigen betekent het dat er een koud briesje langs hen passeert, voor Mi-Sun zijn het visioenen dat ze ziet. Als ze van de ene wagon naar de andere overstapt, blijkt ze zich in een verschillend treinstel te bevinden. De zetels zijn anders maar vooral de passagiers die erop zitten zijn ook anders. Ze kan zich niet voornemen dat zij de trein ergens zijn opgestapt. Dan vangt ze een glimp op van een krant. Blijkt dat de datum toch niet echt up to date is. De krant spreekt immers van 1988. Blijkt dus dat Mi-Sun zich in de verongelukte trein van zestien jaar geleden bevindt en dit is de start wanneer verleden en heden zich met elkaar mengen, zeg maar dat de huidige passagiers het aan de stok krijgen met de vroegere passagiers die er zich niet van bewust zijn dat ze al die tijd eigenlijk al dood zijn. Bovendien rijst de vraag wat er met de huidige trein gaat gebeuren nu hij bezeten is door de ghosttrain. Gaat deze ook crashen?

Dong-bin Kim gaat dan wel dezelfde weg op als The Ring en The Grudge films, toch kan het uitgangspunt bekorend werken. Een hedendaagse trein die op dezelfde rails komt als de ghosttrain waarbij het heden en het verleden elkaar ontmoeten en huidige reizigers geesten beginnen te zien. Het had kunnen werken. Enkel diende de regisseur het aan te durven om er een heuse horrorfilm van te maken met rondspletterend bloed en angstaanjagende scènes. Maar eigenlijk zit je maar één keer met je hoofd tegen de zetel te duwen van spanning en dat is wanneer de traditionele zwartharige vrouw uit een grote plas bloed ten tonele verschijnt en op een langzame manier het lichaam van Mi-Sun wil overnemen. But that’s it. Dong-bin Kim gaat vooral verklarend te werk. Waarom zit Mi-Sun op de trein en wat is haar band ermee (plus introductie van de andere onfortuinlijke treinreizigers die af en toe moeilijk van elkaar te onderscheiden zijn), wat gebeurde er met de trein in 1988, waarom gaat de huidige treinreis dezelfde weg op als die van in 1988 enz. Er zat echter veel meer in. Al de vragen die de regisseur laat rijzen en de daaropvolgende antwoorden hadden verpakt kunnen worden in een vijftal minuten durende proloog om dan uiteindelijk de eerste te zijn die ghosthorror van het oosten weet te combineren met de spletterhorror van het westen. Het was een ideale en verademende mix geweest, nu blijft hij echter steken in het vermoeden dat dit er in zat.

Hoofdpersonage Mi-Sun wordt vertolkt door de jonge Shin-yeong Jang en ze doet dat naar Aziatische ghostnormen: ze beweegt zo traag als mogelijk en probeert met een twijfelende, angstige blik rare geluiden en beelden te begrijpen. Het is zowat een soort gids om de kijker in het verhaal te brengen. De andere personages hebben net zoals haar niet echt veel ervaring maar vervallen niet in ergerlijke rollen. Ze vallen noch in positieve noch in negatieve zin op en laten de film dragen door de omgeving en atmosfeer. Die is in orde. Een trein is claustrofobisch genoeg om er creepy scènes in te draaien en de momenten wanneer de echte trein opgaat in de ghosttrain is goed gedaan maar Dong-bin Kim kiest duidelijk voor een langzame thriller met tussendoor enkele voorbeelden van Aziatische ghost horror (what the fuck is that and why is it slowly crowling to me and why can’t I resist it,…) in plaats van de horrortoer op te gaan. Aangezien ik het laatste verwachtte, komt de film als een halve teleurstelling over, zeker omdat je het gevoel overhoudt dat er enorm wat bloedgutsende scènes ingecalculeerd konden worden die zo het tempo van de film meer hadden onderhouden. Bovendien is het ook weer traditioneel dat het einde bij deze Aziatische ghostfilm niet bevredigend is. Moest The Ring, Ring Two, The Grudge, Dark Water, One Missed Call en hun volgelingen en remakes niet bestaan hebben, is Red Eye de moeite om eens te huren, nu wordt hij echter bestempeld als de zoveelste matige oosterse ghostfilm die originaliteit, tempo en horrormomenten mist.

Bruno Pletinck