REGIE:
Dennis Dercourt

*********

*********

Verdeler:
BFD

Bladjes draaien

Kleine meisjes hebben grote dromen en daar vormt de tienjarige Mélanie geen uitzondering op. Dankzij haar talent en doorzettingsvermogen is ze op jonge leeftijd al een uitzonderlijke pianiste, maar talent alleen volstaat niet en om door te dringen tot de absolute top, moet je voorbij een jury. Dat loopt mis en Mélanie houdt de muziek voor bekeken. Jaren later loopt ze stage bij een advocatenbureau en wanneer de grote baas een oppas zoekt voor zijn zoontje biedt ze zich spontaan aan. Wist zij veel dat die man getrouwd is met de voorzitster van de jury die jaren terug ongeïnteresseerd haar meisjesdromen aan diggelen sloeg. Toch?

In La Tourneuse de Pages neemt een jonge vrouw uit de volksklasse op een ontzettend beklijvende wijze wraak op een ongewild hautaine vrouw uit de hogere klasse. Mélanie blijkt over een olifantengeheugen te beschikken. Ze neemt het Ariane Fouchécourt nog steeds kwalijk dat haar gebrek aan tact het einde van haar eigen muziekcarrière inluidde. Al uit dat zich niet in waanzinnige dreigbrieven of intimiderende pesterijen. Mélanie is rustig, intelligent en zwijgzaam over haar gevoelens. Zonder al te veel op voorhand te plannen, mengt ze zich onopvallend in het leven van de Fouchécourts. Haar doel is echter duidelijk: de onvoorwaardelijke en totale vernietiging van Ariane Fouchécourt.

Regisseur Denis Dercourt verbleef enige tijd in Japan en dat kwam zijn opvattingen over wraak zeer ten goede. In een wispelturige wereld houdt Mélanie vast aan haar eer: oog om oog, tand om tand. In een ontzettend beheerste regie houdt Mélanie de touwtjes stevig in handen, ook al lijkt het alsof ze alles wat op zijn beloop laat. Déborah François (L'Enfant) vertolkt deze rol op sublieme wijze, en dat is dan nog heel erg eufemistisch uitgedrukt. Heel veel dialogen zijn er niet, maar er gaat zo immens veel dreiging uit van de beeldvoering, van haar gedrag en van de subtiele aanwijzingen dat je niet anders kunt dan gefascineerd naar het doek te zitten staren. Mélanie duldt niet de minste afleiding en speelt haar fysieke troeven gepast uit. Insinuerende klassieke deuntjes voeren je telkens weer naar een spanningspiek om je zachtjes te laten afglijden naar de latente voorbereiding van de ultieme wraak. Beetje bij beetje, zonder te overhaasten, komt Mélanie dichter en dichter bij het verlossende slot.

Grote klasse van de regisseur, grote klasse van de acteurs. Naast Déborah François spelen de Franse acteurs Catherine Frot (als Ariane) en Pascal Greggory (als mijnheer Fouchécourt) immers ook even nauwgezet de pannen van het dak. Het siert Dercourt dat hij het simpele expliciete uit de weg gaat en kiest voor een ontzettend moeilijke onderhuidse tragedie. Dat hij slaagt in zijn opzet, zijn beelden doopt in een rijkelijk palet aan kleuren en de beelden zodanig weet af te borstelen zodat hij je precies krijgt waar hij wil, spreekt van gedreven vakmanschap en grenst aan de perfectie. Wie dacht dat de zomer weinig te bieden had heeft niet volledig ongelijk, maar dit is een juweeltje dat echt wel zonde zou zijn om te missen. Dit is een bijzonder ambitieuze film, maar mocht er een jury bestaan, dan haalde hij het met overdonderende felicitaties. Absoluut een aanrader, wie het waagt om niet te gaan kijken, zal het over een tiental jaren geweten hebben!

Tom De Vreese