REGIE:
Jacques Audiard

*********

*********

Verdeler:
Cinemien

Wil er iemand mijn messias zijn ?

Het is de Franse regisseur Jacques Audiard dan toch gelukt! De Parijzenaar mocht eindelijk de armen in de lucht steken in Cannes nadat hij in 2005 een BAFTA en enkele Césars had weggekaapt met De battre mon coeur s’est arrêté. De Grand Prix du Jury voor zijn gevangenisdrama ‘Un prophète’ deed hem merkbaar deugd, maar ook de kijker genoot met volle teugen. De regisseur bleef immers trouw aan zijn gekende stijl: geen compromissen en dermate doorleefde vertolkingen dat je er schrik van krijgt.

Malik El Djebena (Tahar Rahim) wordt naar de gevangenis gebracht. De Noord-Afrikaan zal wel geen doetje zijn, maar hij is onmiskenbaar ook (nog) geen geharde crimineel. In de strafinrichting leert hij op hardhandige wijze dat Cesar Luciano (Niels Arestrup), de leider van een Corsicaanse bende, bepaalt wie zijn ellendige leven tussen de muren in relatieve rust mag volmaken. Met een beetje overtuigingskracht maakt Luciano duidelijk dat Malik maar beter doet wat hij zegt. Malik gehoorzaamt en wordt daar zeker niet slechter van want als bevoorrechte buitenstaander geniet hij plots de bescherming van de machtige grijsaard. De andere Corsicanen blijven hem echter zien als een Arabische hond en op hulp van zijn moslimbroeders hoeft hij niet te rekenen want zij spuwen hem uit als een verachtelijke verrader. Wat volgt is een gevaarlijke evenwichtsoefening op het scherp van de snee…

Eerst lijkt Un prophète een bikkelhard docudrama over het gevangenisleven te worden, maar langzaam ontvouwt de film zich tot een episch verhaal over de machtsstrijd tussen meester en leerling. Malik kon amper lezen of schrijven, maar leert door Luciano te observeren angstaanjagend snel hoe een criminele organisatie wordt opgericht en bestuurd. Ieder probleem, iedere uitdaging, ieder conflict blijkt een nieuwe bruikbare ervaring op te leveren. Gestaag groeit Maliks macht, maar ook Luciano en zijn Corsicanen laten zich niet onbetuigd. In deze sobere film registreert Audiard koudweg hoe de ene zijn dood een ander zijn brood betekent. Net doordat hij zijn verhaal zonder de minste franjes aan de kijker voorstelt, wint de film aan kracht en impact. De camera zit in sommige scènes echt op de huid van de acteurs en dat werkt slechts als je over uitzonderlijk goede acteurs beschikt. Audiard nam het risico om met enkele totaal onbekende namen te werken, maar de naturel die van deze figuren uitgaat, leverde hem een treffer van formaat op. Vooral debutant Tahar Rahim is een absolute revelatie. Zijn vertolking slaat de kijker helemaal uit zijn lood.

Un prophète wordt als meeslepende thriller dan wel uit alle hoeken van de wereld (met zelfs een Oscarnominatie) bewierookt, maar het grote publiek zou zich in deze prent wel eens kunnen verslikken. De speelduur van maar liefst twee en een half uur en de loodzware thematiek vormen immers al een flinke hap, maar vooral het feit dat criminaliteit in deze film écht loont (let op de prachtige slotscène) zal zeker niet iedereen weten te appreciëren. Wie er echter niet voor terugdienst om de kilte te omhelzen en over voldoende inlevingsvermogen beschikt om zich te verplaatsen in het denken van iemand die niets te verliezen heeft, zal schaamteloos kunnen genieten van een ongemeen prachtige film.

Tom Devreese