Uiteraard zullen allerhande critici likkebaardend hebben toegekeken naar Stephen Sommers' nieuwe prent want ze kunnen hun beroepsnaam alle eer aandoen en hem genadeloos neersabelen. In deze prent ontbreekt zowat alles wat zij nodig achten om een goeie film te hebben: u vindt geen scenario terug, enkel ene gereputeerde Van Helsing die achter Count Dracula gaat dient als uitgangsbasis, u vindt geen diepere betekenis of levensverrijkende boodschap terug, hetzij dan dat je je naaste moet beminnen zoals jezelf ook al lijkt hij of is hij het monster van Frankenstein, u vindt geen menselijke emoties terug, of het zouden de wulpse vormen van Kate Beckinsale of enkele vrouwelijke bruidsvampieren zijn die bij u iets opwekken. Wat vindt u dan wel terug? Een overdondering van nooit afhoudende en duur lijkende special effects die de eveneens nooit afhoudende maar vooral onderhoudende actie ondersteunen met een oorverdovende en bombastische soundtrack. Guess what? I liked it ... A LOT!

Van Helsing is helemaal geen nieuw filmpersonage meer. In de literatuur zag deze van Amsterdam afkomstige Abraham Van Helsing voor het eerst het levenslicht in 1897 in Bram Stoker's Dracula (u kan zelf wel de associatie maken tussen Bram en Abraham) als enerzijds een antropologische professor en anderzijds vampierenjager. Doorheen het filmlandschap werd de gestalte van Van Helsing (te beginnen met Edward Van Sloan in 1931 (naast een Bela Lugosi als Dracula) en nog gevolgd door o.a. Peter Cushing, Sir Laurence Olivier, uiteraard Anthony Hopkins en in parodiekleedje ook nog Mel Brooks) steeds op gelijkende wijze afgeschilderd als een ietwat grijzende half bejaarde wetenschapper in een keurig maar stoffig vooral grijs pak met een dokterstas waarin dan de bestrijdingsmaterialen zitten, zeg maar look, kruisbeelden, zilveren staken, heilig water en andere vampierenbenodigdheden. Maar met de komst van John Carpenter's Vampires en vooral Blade zijn de technieken veel vernuftiger geworden.

En het is daar waar Sommers anno 2004 inpikt (aanvankelijk ging de film ingeblikt worden in 1994 als een rechtstreeks vervolg op Bram Stoker's Dracula met opnieuw Anthony Hopkins als Van Helsing). Hij laat Hugh Jackman aandraven (evenwel als Gabriel Van Helsing, Sommers vond dat beter klinken alhoewel het feit dat de productiemaatschappij met deze naamsverandering bepaalde rechten kan claimen op het personage lijkt een aannemelijkere verklaring) in zwarte lederen klederdracht, inclusief lage Phantom Of The Opera hoed, gewapend met hoogtechnologische snufjes afkomstig van een James Bond-achtige, ondergrondse, voor het Vaticaan werkende gemeenschap. Q van dienst is Carl (rol voor David - pater Damiaan - Wenham (normaal was de rol voor Paul - Crocodile Dundee - Hogan) die veel te hard en zo op de zenuwen werkend zijn best doet om een komische noot te brengen in het gebeuren) en onze strijder bewapend met een kruisboogmitrailleur (moet ik ook hebben, heb last van vliegen), klimtouwpistolen en slijpschijven.

Vooraleer hij door de geheime gemeenschap op pad wordt gestuurd naar Transsylvania dient hij eerst nog een robbertje te vechten met de computerversie van Mr. Hyde - die van Jekyll (hij ziet er toch al beter uit dan in The League Of Extraordinary Gentleman) en zich Hunchback wanende in de Notre Dame kathedraal schuilhoudt - omdat Sommers nu éénmaal hulde wil brengen aan de meest gekende horrorprotagonisten van de vorige eeuw (merk op dat de horrorfiguren afkomstig zijn van Universal maar dat het karakter Dr. Jekyll/Mr. Hyde van concurrent Paramount en later MGM is).

De reden van zijn tocht van Van Helsing? Count Dracula is zeer actief geweest met zijn bruiden (de Spaanse actrice Elena Anaya die u wel zal kennen uit het erotische Lucia y el Sexo en ook door Almodovar werd opgevangen in Hable Con Ella, de debuterende Italiaanse Silvia Colloca die niet alleen in de film maar nu ook daarnaast is blijven rondfladderen rond Richard Roxburgh en samen zullen trouwen in september en het Amerikaanse model Josie Maran die al sinds 1999 het gezicht is van Maybelline; u zou ook actief zijn met zulk een gezelschap), alleen heeft hij het probleem om niet-levend door het leven te moeten en zodoende wordt ieder van zijn nageslacht doodgeboren. Omdat hij van plan is om over de wereld te heersen (meest originele idee), is hij koortsachtig op zoek naar een manier om zijn haast onuitputtelijke kroost tot 'leven' te wekken. Hij heeft daarbij nood aan het monster van Frankenstein omdat deze uit de doden tot leven werd gewekt en de kracht zou leveren aan zijn immense generatorenmachine. In de proloog van de film wordt u trouwens getrakteerd op een zeer geslaagd en respectvol zwart-grijs-wit huldebetoon aan de 1931-Frankenstein film door deze scène na scène chronologisch te remaken (inclusief de overbekende, door Samuel West (dochter van Prunella - Sybil Fawlty - Scales) vertolkende, Victor Frankenstein "it's alive, it's alive!"-kreet wanneer Boris Karloff's (nu dat van musical(!)ster Shuler Hensley) ineengeknutselde lichaam voor het eerst met zijn ogen knippert) in een laboratorium waarvan de spullen aangekocht werden via E-bay.

Maar Dracula heeft daarbij wel een aantal katten te geselen, immers plaatselijk willen prinsesvampierenjaagster Anna Valerious en haar broer Velkan (klassiek danser Will Kemp), de laatste overblijvenden van negen generaties wiens familie nooit eeuwige rust zal kennen wanneer Dracula niet overwonnen wordt, de hoofdvampier dood (was die niet immortal dood?) en daarnaast komt onze eigen, met nachtmerries ("to have memories of those you have loved and lost is perhaps harder than to have no memories at all") kampende (uiteraard zullen die een betekenis hebben) Van Helsing op de proppen. En ook hier: uiteraard wil Anna geen hulp van buitenstaanders maar als Van Helsing zijn goed hart toont door de eerste te zijn die een vampier doodt, wordt hij gewillig tegen haar weelderige boezem (leuk korset trouwens) aangedrukt. Samen bestrijden ze dus al het legendarische horrorkwade waarvan Sommers dacht dat The Wolf Man ook mocht aantreden en zodoende huurt Dracula de krachtige weerwolf in om het duo naar het leven te staan.

Genoeg personages in de vitrinekast dus waardoor hij veelvuldig vergeleken zal worden met The League Of Extaordinary Gentleman maar wees gerust, Sean Connery en de zijne verbleken en verdwijnen in het niets ten opzichte van Sommers' creaturen. Hij heeft zich opgewarmd met Deep Rising, de verdienste geleverd om dat andere horrorexploot, de mummie, zelfs tweemaal een geslaagde entertainende hommage te brengen en nu komt hij in deze 160 miljoen dollar peperdure prent op de proppen met ontelbaar veel opeenvolgende op speed en XTC gebaseerde CGI-effecten, die echter in goede banen werden gecoördineerd en ieders fantasie weet te overstijgen. Communicaties met die computerwezens zullen nooit 100 procent als echt aanvoelen maar het design (met dank aan Allen Cameron) van zowel de creaturen als de sets zijn compensatievol excellent.

Qua acteerwerk kunnen we kort zijn. Ga hem daarvoor niet zien. Hugh Jackman speelt alweer een karakter met een dubieuze achtergrond zoals zijn Wolverine in de X-men films maar hij moet enkel kruisboogschieten, vechten, touwslingeren, paardrijden en lopen. Gelukkig ziet de ex-porno-acteur voor de vrouwtjes (t-shirts uittrekken doet hij ook nog) er cool genoeg uit om een boeiend personage te zijn alhoewel hij misschien nog de humor van een Indiana Jones of een Brendan Frazer mist. Kate Beckinsale teert op haar Underworldervaring, acteert vooral met haar voor-en achterbumper waarover we niet hoeven te klagen en ze mag altijd eens op mij jagen. Richard Roxburgh als Count Dracula heeft heel wat kritieken moeten slikken om zijn vampierinterpretatie en inderdaad, in het begin voelt o.a. zijn accent parodiërend aan maar eens je aan zijn houding en personaliteit went, leunt deze sterk aan bij de bombastische aanpak van Sommers en weet hij zelfs cynisch over te komen (Velkan: "I'd rather die than help you!", waarop Dracula: "Oh, don't be boring. Everyone who says that dies."). Zijn hulpje in het kasteel, Igor, is een rol voor Kevin J. O'Conner speciaal door Sommers voor hem geschreven. Beiden zijn goede vrienden en O'Conner bedankt Sommers met een ondeugende maar o zo valse en niet te vertouwen vertolking ("Do unto others before they do it unto me!") zoals hij dat al deed in de The Mummy.

Eindconclusie? Van Helsing is één en al hyperkinetische energie die als blockbuster pur sang je een twee uur durend special effect spektakel biedt waarbij niet alleen hulde wordt gebracht aan de horrorprotagonisten maar waarbij deze tevens, alhoewel gedigitaliseerd, awesome overkomen. Meer dan een horrorfilm is hij dan ook entertaining dat je het best bekijkt door je hersenen achter te laten aan de ingang en lang uit, soms naar het puntje schuivend van uw comfortabele cinemazetel, aanschouwt wat een George Lucas niet kan met zijn pc'ken. De boog moet niet altijd gespannen staan, cinema is er om eventjes de realiteit te kunnen ontvluchten, wel Van Helsing brengt je in een andere side-kicking, zwevende dimensie en bezorgt je een hels(ings)e adrenalinetrip.

Met ook nog Troy en The Day After Tomorrow in de maand mei lijkt ten eerste de blockbusterzomer wel vrij vroeg te beginnen dit jaar zodat we ten tweede de armoedroeve zomer van vorig jaar kunnen doorspoelen. Jaja, de critici zullen hun sabels al watertandend gescherpt hebben.

Bruno Pletinck

Regie:
Stephen Sommers

Cast:
Hugh Jackman (Van Helsing)
Kate Beckinsale (Anna Valerious)
Richard Roxburgh (Count Dracula)
David Wenham (Carl)
Kevin J. O'Conner (Igor)

USA / 2004 / 132 min