** ************** |
||
 ****** | ||
 |
 |
 |
REGIE: ********* ********* MET: Lubna Azabal Biyouna *********
|
Drie sterke vrouwen trachten te overleven in het moderne Algiers Sinds de islamitische terreuraanslagen in Algiers wonen Papicha (Biyouna), een oudere vrouw en haar 27-jarige dochter Gouchem(Lubna Azabal) in het voormalig hotel Debussy in het centrum van de stad. Ze delen hetzelfde bed. Papicha, verscheurd tussen angst voor het heden en heimwee naar de periode waarin ze een bekende buikdanseres was, eet zich te pletter aan pizza's voor het televisiescherm. Gouchem is vrijgevochten en revolteert tegen het conservatieve beleid. Ze werkt voor een fotograaf, kleedt zich hip, bezoekt discotheken tot in de vroege uurtjes en flirt met mannen. Geregeld duikt ze het bed in met een gehuwde arts die de huur van haar kamer betaalt en haar belooft zo snel mogelijk te scheiden. Net als haar moeder hoopt Gouchem op een betere toekomst. Haar buurvrouw èn vriendin is Fifi (Nadia Kaci), een prostituee, naar wie ze opkijkt. Vooral de vrijheid die Fifi zich aanmeet, maakt haar een beetje jaloers. Viva Laldjérie, een kreet van Algerijnse voetbalsupporters, toont hoe drie vrouwen zich proberen te manifesteren in een maatschappij geregeerd door mannen die hen zien als quantité négligable. Daarnaast laat de Algerijnse scenarist/cineast Moknèche (ook wel de Algerijnse Almodóvar genoemd) niet na thema's als criminaliteit, onverschilligheid, verwrongen affectieve en sociale relaties en de dubbelzinnige omgang van de Maghrebijnse samenleving met homoseksualiteit aan de kaak te stellen. Hoewel Viva Laldjérie bij momenten heel pakkend en beklijvend is, laat de filmer ook ruimte voor hoopvolle momenten. Denk aan de scène waarin Gouchem, beseffend dat ze het heft in eigen handen moet nemen, niet meer hoopt op de liefde van haar minnaar, en tenslotte aandacht schenkt aan een op haar verliefde werkloze jongeman die ervan droomt te migreren naar Europa. De rol van Papicha wordt met verve gespeeld door Biyouna, bijzonder populair in Algerije dat 132 jaar lang een Franse kolonie was. Na haar eerste optreden in La Grande Maison (1973) is ze nog te zien vele langspeelfilms en televisiefilms. In Algiers waar ze optreedt in de meest bekende cabarets wordt ze door machthebbers en intellectuelen uitgestoten omdat ze te zelfzeker èn te beroemd is. In '99 zet ze koers naar Frankrijk om te acteren in Moknèche's opmerkelijke debuutfilm Le Harem de madame Osmane. Een cd rolt over de toonbank en ze krijgt de voornaamste rol in de eerste Algerijnse sitcom. Haar tegenspeelster is de in Brussel geboren Marokkaanse Lubna Azabal. Net als het indringend vrouwenportret Rachida (bekroond met de Humanum Prijs van de Belgische Filmpersbond), is Viva Laldjérie een moedige Algerijnse film, een onverbloemde tranche de vie, een oproep voor democratie èn een ode aan de vrouw in het algemeen. Linda Crivits |
|