REGIE:
Steven Spielberg

*********

*********

Verdeler:
UIP

We zijn er aan voor de moeite

Ray Ferrier is een typisch voorbeeld van mislukte huisvader. Gescheiden van zijn vrouw probeert hij er het beste van te maken. Als zijn kinderen, Rachel en Robbie, voor het weekend komen is dat voor hem een hele opdracht. Zijn huis staat overhoop, niks te eten in de koelkast en om van de hygiëne maar te zwijgen. Ook de communicatie met zijn kinderen verloopt moeizaam. Ondanks heel deze situatie probeert hij toch zijn verplichtingen als vader voor serieus te nemen.

Tijdens een van deze gezellige weekends gebeuren er rondom hen vreemde dingen. Onverklaarbare weersveranderingen herschapen de buurt in een half duistere sfeer en hevige bliksemschichten die steeds op dezelfde plek inslaan doen het huis op zijn grondvesten daveren. Iedereen is nieuwsgierig naar deze merkwaardige natuurverschijnselen. Ook Ray gaat een kijkje nemen. Tot ieders verbazing scheurt de grond open en een enorm onbeschrijfbaar ruimtetuig stijgt op en begint op alles en iedereen te vuren. Op slechts enkele seconden tijd is heel de buurt herschapen in een puinhoop. Ray begrijpt dat deze situatie niet helemaal in orde is en rent naar huis om met zijn kinderen te vluchten, een schuilplaats zoekend bij zijn ex-vrouw. Dit is het begin van een helse tocht op leven en dood doorheen het land. Ray en zijn gezin zijn niet de enigen die op de vlucht zijn want overal ter wereld zijn er zulke aanvallen. Een mensenstroom probeert op eender welke plaats een veilig onderkomen te vinden. Ieder voor zich, kost wat kost. Maar is er nog wel een uitweg mogelijk?

Het overbekende boek van H.G.Wells War of The Worlds heeft al voor veel inspiratie gezorgd maar ook even veel opschudding. Ooit was het een luisterspel dat heel Amerika letterlijk in rep en roer zette omdat iedereen dacht dat de feiten zich echt afspeelden. De eerste verfilming in 1953 geregisseerd door Bryon Haskins was een unicum in het filmgenre en kan gerust een waardevolle klassieker genoemd worden ook al zitten er, als men deze film nu bekijkt, toch wat kleine mankementen in zoals de zichtbare touwtjes waar de ruimteschepen aan vast hingen. Maar wat men in die tijd toen heeft gepresteerd met het onderwerp is natuurlijk schitterend gedaan. Dan was er nog de rockmusical. Nu in 2005 heeft men een remake gemaakt van War Of The Worlds, niemand minder dan Steven Spielberg zette zich aan de regie met in de hoofdrol Tom Cruise die heel de film steeds, hoe wonderbaarlijk ook, juist op het nippertje weet te ontsnappen aan de aanvallen van de Tripods, de aanvallende ruimtewezens. Deze tweede samenwerking Spielberg / Cruise, na Minority Report, is een sciencefictionfilm van de bovenste plank. Men wordt twee uur overdonderd door immense special effects (zonder touwtjes), spektakel, spanning en thrills.

Op zich is het gegeven van War of The Worlds vrij simpel: ruimtewezens schieten heel de wereld plat, iedereen vlucht voor zijn leven (in de originele versie vluchtte iedereen naar de kerk als enigste en veiligste toevluchtsoord maar in deze versie wordt dit gebouw tijdens de eerste aanval al gelijk met de grond gemaakt dus blijkt de tweede optie moeder de vrouw te zijn). De nodige tegenstand wordt geboden maar niks helpt toch komt er hulp uit onverwachte hoek. Dat Spielberg een groot regisseur is heeft al meermaals bewezen maar ditmaal toont hij dit door zijn twee sterkste troeven uit te spelen. Steeds zoekt hij de beste camerastandpunten uit om verrassend uit de hoek te komen. Een typisch en schitterend voorbeeld hiervan is de scène in de auto waar het dochtertje een paniekaanval krijgt terwijl Robbie haar probeert te kalmeren. Ray probeert tegelijk al zigzaggend zijn weg te vinden en probeert de nodige aandacht te schenken aan zijn kinderen. Spielberg laat de camera rond de auto draaien in één enkel shot. Om het soms nog levensechter te maken filmt hij de meeste actiescènes met de camera op de schouder. Zijn tweede troef is dat hij steeds de gewone mens in beeld brengt, the suburbians zeg maar, waarin de doorsnee kijker zich makkelijk mee kan identificeren. Nog een pluspunt aan deze War Of The Worlds is dat er praktisch geen aanloop is in het verhaal. Het voorstellen van de personages verloopt snel en kunnen direct in het verhaal worden geplaatst waarna de aandacht onmiddellijk wordt gericht op de actie.

War Of The Worlds van Spielberg is zijn marketingcampagne, die echt niks verraad van de werkelijke inhoud of spoilers, meer dan waard. Weinig kijkers zullen zich bedrogen voelen bij het verlaten van de zaal. De acteurs zijn perfect gecast en soms hadden we echt het gevoel dat de 11-jarige actrice Dakota Fanning, in de rol van Rachel, Tom Cruise van het scherm speelt. Zij is immers de aangeefster van de spanning en angst die heel deze oorlogssituatie met zich meebrengt. Kortom: een steengoeie blockbuster

Patrick Van Laer