REGIE:
Zack Snyder

*********

*********

Verdeler:
Universal

Superhero's maken geen supermovie

Het zal ons altijd blijven ontgaan waarom superhelden of de figuren die daarvoor doorgaan altijd in de gekste pakjes moeten rondlopen. Hoe belachelijk is het nu niet om een auto op te heffen, luid te schreeuwen, maar rond te hossen in panty’s? Stoer! In Watchmen geven ze er de volgende uitleg aan: ‘Toen de mensen recht wilden laten zegevieren besteedde niemand daar aandacht aan, pas toen ze van die kleurige pakjes aandeden werden ze nieuws. Nu ja, als het alleen is om interessant te doen…

Het lijkt er aanvankelijk allerminst op dat het regisseur Zack Snyder daar om te doen is. In een beeldmooie slowmotionscène contrasteren de mokerslagen van het brute, expliciet in beeld gebrachte geweld met de vederzachte tonen van de muziek. De choreografie doet erg gekunsteld aan en druipt van de speciale effecten, maar tegelijk kun je niet anders dan die verschrikkelijk prachtige frames in je opnemen als instant filmgeschiedenis. Het duurt toch wel even voor je helemaal mee bent met het verhaal trouwens. Liefhebbers keken reikhalzend uit naar de verfilming van deze hoogste invloedrijke stripreeks (geschreven door Alan Moore, getekend door Dave Gibbons), maar voor wie nog nooit van deze helden had gehoord is het wennen. Het hele verhaal wordt, al dan niet in voice over, verteld door Rorschach en aan de hand van beelden uit het heden of het verleden geïllustreerd. De sprongen in de tijd maken het er niet altijd eenvoudiger op, maar zijn wel broodnodig om alles verteld te krijgen.

Het lijkt er inderdaad op dat Snyder ongeveer alles wil vertellen. We hebben de strips ontleend en Snyder blijkt eerst zelfs beeldje per beeldje te hebben omgezet in film. Dat is wellicht leuk voor de fans, maar hoogst overbodig voor de filmliefhebber. Zodra de euforie van die eerste scènes voorbij is, begint het langdradige verhaal immers hoe langer hoe meer op de zenuwen te werken. De grote innovatie van de strip was dat de helden werden voorgesteld in doodgewone situaties. Ze hebben gebreken zoals iedereen, onbeantwoorde verlangens en hun eigen frustraties. Op papier had dat eind de jaren 80 wel iets, maar anno 2009 en op het witte doek werkt dat niet. Oeverloos doordraven over de atomische dreiging, hoogst voorspelbare ‘verrassingen’ en net iets te veel kwinkslagen dan goed zijn voor het sérieux van de film maken er zelfs een slaapverwekkende bedoening van.

Snyder probeert respect te tonen voor de oorspronkelijke comic strip, maar trekt op geregelde tijdstippen alles zondanig in het belachelijke (let op het overdreven geaccentueerde gezicht van Nixon) dat alle inspanningen – al dan niet geslaagd – volledig teniet worden gedaan. Tegenover de heerlijk sappige effecten waarbij Dr. Manhattan zijn vijanden uit elkaar laat spatten, de cynische wereldvisie van The Comedian of de lenige vindingrijkheid van Rorschach staat een barbiepop die met haar emoties/latexpakje/jarretelles geen weet blijft, een megalomane stiekeme homo en – letterlijk zelfs – een uil van een vent. Dat maakt dat de balans van deze film de ene keer een beetje wild overslaat naar de kant van het respect en de andere keer het ridicule opzoekt en na een paar zulke stijlbreuken heb je het echt wel gehad.

Snyder mag zijn beide handen kussen dat ze hem na 300 hebben gevraagd om opnieuw een stripverfilming voor zijn rekening te nemen, maar het resultaat is allerminst bevredigend. Wie de hele 2u43 kan uitzitten zonder één keer te geeuwen of op zijn horloge te kijken krijgt van ons een dikke pluim. Misschien verwachtten we wel te veel na de vele bejubelende reacties van de andere kant van de oceaan, maar deze film staat na amper één kwartaal bijzonder hoog aangeschreven om het te schoppen tot teleurstelling van het jaar.

Tom De Vreese