REGIE:
Anthony Waller

*********

*********

Verdeler:
Columbia Tristar

Slecht weer en wolf in Parijs

Nadat hij reeds in 1981, door John Landis en dit enkel budgetmogelijk na diens scorende box-office hits National Lampoon's Animal House in '78 en Blues Brothers in '80, een succesvol bezoekje bracht aan de stijve en regenachtige hoofdstad van het land van Queen Elizabeth, daalt de Amerikaanse weerwolf neder in de valentijnsachtige hoofdstad van het land van stokbrood en wijn, hopende op eenzelfde entertainend resultaat waarbij een cocktail van special make-up effects, horror en humor het basisrecept is. Echter, Parijs bezorgt de film niet de nodige Big Ben om overtuigend over te komen.

Het begin is nochtans hilarisch. Drie Amerikaanse hormonenjongeren - Andy, Brad en Chris - hebben een sightseeing trip georganiseerd naar de Parijse stad. Dat willen ze uiteraard niet zonder slag of stoot aan zich laten voorbijgaan en moeten ze zichzelf kunnen manifesteren. Ze laten zichzelf dan ook, nota bene bij volle maanslicht, opsluiten in de Eifeltoren en trekken naar de hoogste regionen ervan, waar Andy een benji-sprong wil wagen (ter info: doe dit niet want de onderkant van de Eifeltoren is nogal breed wat zou maken dat je een serieuze doodsmak zou maken). Echter wanneer hij zichzelf van touw aan het voorzien is, krijgen ze onverwachts bezoek van een knappe deerne die eveneens een sprong in het duister wil wagen, dit echter zonder elastiekje rond haar bevallige middel. Andy is op slag verliefd, probeert een negotiërend babbeltje aan te gaan maar tevergeefs. Met de woorden dat hij haar niet kan helpen, neemt ze de sprong, zonder aarzeling nagejumpt door Andy die haar nog bijtijds kan vastgrijpen en haar, u moet het ook maar eens proberen, veilig ter lande kan zetten. Hijzelf ervaart de elasticiteit van zo'n koord en wordt terug de lucht in gekatapulteerd met zijn hoofd belandend tegen één van de ijzerpalen. Je kan een eerste lachsalvo afvuren. Wanneer hij verzorgt wordt in het ziekenhuis (ter info: gezien de weg die Andy als een katapult aflegde zou zijn hoofd verbrijzeld moeten geweest zijn; het is dus duidelijk dat men de film niet te au serieus heeft opgenomen) ziet Andy datzelfde meisje door de gang paraderen. Nog half suf en bewusteloos gaat hij opnieuw achter haar aan. Hij ziet haar een operatiekamer uitkomen en loopt die richting uit. Nog voor hij haar kan bereiken stoot hij zich aan de openslaande deur van die operatiekamer, tweede, echter omdat het imiterend is een lichter, lachsalvo wordt afgevuurd maar let vooral op de woorden van de dokter ("Did you see a girl? She's stolen my heart.") waardoor de regisseur, moest u niet weten naar welke film u aan het kijken bent, u laat weten dat hij een weerwolffilm aan het maken is.

Door het koortsachtige zoekwerk naar de zelfmoordbrief van het meisje, dat Serafine - ik herinner mij plots maar dit geheel onbelangrijk en te vergeten ter zijde dat de grootste kip die ik ooit gehad heb, met die zwarte, grijze en witte jaren ' 50 kleurenveders ritmisch naast elkaar, dezelfde naam droeg - heet, kunnen ze haar lokaliseren. Na wat aandringen kan maagdelijke Andy, niet zonder zijn verbazing, haar versieren voor een date die u, of althans toch mij, want de joke met de condooms, hoe banaal ook ("I want you to blow a big bubble for me […] It's a custom in France. The bigger the bubble, the more a boy likes a girl"), kon ik best appreciëren, op een derde lachsalvo trakteert. Echter, vreemd genoeg heb je op datzelfde moment het gevoel dat het geen film wordt die gecatalogeerd kan worden in mijn persoonlijk in leve geroepen hurorgenre want de grappen beperken zich tot een soort van sitcom-gimmick level dat al snel kan vervelen, zeker wanneer naast de humor ook de horror het zou laten afweten.

En spijtig genoeg is dat tevens zo. Met wat voorbereidend opzoekingswerk had je dat eigenlijk al kunnen raden want budgetontledend bekeken zit er maar een tiental miljoen dollar verschil in (de eerste kwam tot stand met een 10 miljoen, de tweede met 22 miljoen) en verspreid over een vijftiental jaar waarbij de technologie niet heeft stilgezeten maar dan ook duurder is geworden, kun je niet veel van de special effects verwachten. Geen probleem denk je, want er zijn toch vele briljante horrorfilms gemaakt met slechts kruimeltjesbudgetten en dan ben ik de eerste om dat te bevestigen maar wat als de film de schrikeffecten wil uitlokken met die special effects? Dan heb je als regisseur geen kosten-baten analyse gedaan en een verkeerde keuze gemaakt. En voor iemand die voorheen ons al in positieve zin kon verbazen met een tegelijkertijd goede continue spannende regie en een op wieltjes lopend scenario in Mute Witness is dit toch wel een serieuze stap terug die hij, alvast niet bij critici, niet heeft kunnen rechtzetten met zijn Bill Pullman-opvolger The Guilty. Misschien heeft de Libanees Anthony Waller, in de jaren '80 werkzaam als een reclame-editor (voor meer dan 200 commercials) in Duitsland, te snel de top bereikt en eens wanneer je daar bent, heb je helaas maar twee keuzes: bergaf gaan of blijven staan. Het is het eerste geworden, maar hopelijk, want volledig aan de begane grond vanwege zijn talent is hij niet, weet hij dat je daarna nog altijd opnieuw naar boven kan gaan.

In de film zie je het natuurlijk van acht mijlslaarzen ver aankomen dat Serafine een weerwolf is maar dat zij tevens - samen met haar vader die een weerwolf is gekluisterd aan een ziekenbed zonder benen (die zijzelf in een weerwolfbui hem heeft ontnomen) - en dit is wanneer ze haar normale gedaante heeft, op zoek is naar een anti-serum. Zeer tegen de zin van Claude, een collegaweerwolf die echter zijn species als het ideale beschouwt en het survival of the fittest principe een handje en een voetje wil helpen. Hij doet dat door het organiseren van rave-party's waar onschuldige mensen op worden uitgenodigd en daarna opgepeuzeld worden. Indien u een idee heeft van de totale wereldbevolking zult u beseffen dat zij een groot aantal party's zullen moeten houden, maar dit opnieuw geheel ter zijde. Met de woorden "I LOVE Americans" nodigt Claude de drie jongelingen met alle graagte uit op zijn nieuwe party waarbij je voor het eerst kennis kunt maken met de gedaantewisselingen - zonder te huilen - bij volle maan van een aantal dierlijke mensen. Ik denk dat we dan toe zijn aan lachsalvo vier, alhoewel dit absoluut niet de bedoeling zal geweest zijn, maar de weerwolven zien er eerder met computerbits lachwekkend uit dan angstaanjagend en je ziet gewoon dat ze op het scherm 'geplakt' zijn. Als je daarnaast bijvoorbeeld een Jurassic Park of zelfs een Godzilla plaatst, verbleekt de weerwolf tot een blaffend maar niet bijtend schroothondje.

Uiteraard kan je verwachten dat één (het zijn er zelfs twee) van de drie jongens wordt gebeten, dat men koortsachtig op zoek gaat naar het anti-serum, dat men het gaat opnemen tegen Claude en konsoorten die, verrassing alom, op hun beurt een serum hebben gevonden om ten allen tijde in een weerwolf te kunnen veranderen. Floep daarbij nog wat onschuldig gebeten slachtoffers die als ondoden door het leven, nou ja, moeten gaan waarbij Waller nog wat grappige noten wil kraken door Beetlejuice gewijs hun ogen te laten uitvallen wat dan een aardig cameraperspectief geeft, een Inspector Clouseau look-a-like en een liefdesstory tussen Andy en Serafine waarbij echter de chemistry zich niet op het beeld laat gewaar worden.

De titel van de film volgende, zijn de twee hoofdrolspelers afkomstig enerzijds uit Amerika en anderzijds uit Parijs, Frankrijk. Het zijn respectievelijk Tom Everett Scott en Julie Delpy die wel proberen om tegelijkertijd grappig en romantisch over te komen maar daar scenariogewijs de tijd en ruimte niet toe krijgen. Everett Scott, afkomstig uit het, als het goed uitgesproken is in de oren mooi klinkende Massachusetts, zette een jaar eerder zijn debuutstappen op het witte doek, daarvoor was hij al te zien in de tv-serie Grace Under Fire, via het onderschatte Tom Hanks regiedebuut That Thing You Do! Het was trouwens Hanks' vrouw Rita Wilson die het aanraadde om Scott aan te nemen vanwege zijn hoge schattige aaibaarheid. Echter, door filmflops als Dead Man On Campus en The Love Letter (alleen al bij die titel krijg ik huiveringen) is hij verzeild geraakt in B-films en series als Philly, The $treet maar toch ook nog ER. Hij ziet er voor de vrouwen, zoals Wilson zegt, goed uit maar een charmant gezellige uitstraling geeft geen ruime reikwijdte bij castingsessies en bijgevolg zal hij vooral getypecast worden. Aan de andere zijde hebben we Julie Delpy die reeds aangetoond heeft in o.a. Troi Couleurs: Blanc (in de andere kleuren trad ze eerder ongecrediteerd op), een hele reeks andere Franstalige films (voor Mauvais Sang in '86 en La Passion Béatrice in '87 werd ze genomineerd voor een César) en Before Sunrise (van deze romantische film, genomineerd voor een nietszeggende MTV-movie award, met Ethan Hawke is het vervolg, waarbij Delpy zelf instaat voor het scenario, reeds in postproductie en mogen we het resultaat nog dit jaar verwachten) dat ze kan acteren waarbij ze zelfs durft om voor haarzelf onwaarschijnlijke rollen te spelen zoals in Killing Zoe. We horen niet meer zoveel van haar maar dat komt, zeker na haar diploma in de NYU's film school, vooral omdat ze met eigen werk en producties bezig is. Delpy heeft immers zelf al drie films gedraaid - de kortfilm Blah Blah Blah (was toen te zien op het Sundancefestival), Tell Me en Looking For Jimmy - en als je dan nog weet dat ze bijvoorbeeld voor haar laatste film naast de regie zelf instaat op een Kubrick's Killer's Kisswijze voor de casting, editing, scenario, productie en acteerwerk begrijp je dat ze voor ander werk weinig tijd heeft. Je kan dan misschien ook stellen dat Delpy vooral Amerikaanse producties heeft gedaan (ook zij heeft net als haar tegenspeler een rol gehad in ER) om aan nodige centen te komen om vooral haar eigen ideeën uit te werken. Enerzijds bewonderenswaardig, anderzijds spijtig dat ze moet optreden in onbekende films want ze kan wel degelijk acteren. Dat bewijst ze ook in deze weerwolffilm waar ze probeert diepgang te brengen in haar personage wat meteen duidelijk maakt dat ze te goed is voor films als deze. Voor de nudiste nieuwsgierigen onder jullie, haal je grijns maar boven want je kan haar bovenste Eva-kostuum in volle daglichtglorie aanschouwen, 't is maar dat je het weet. Van de andere acteurs valt er weinig te vertellen wegens weinig inhoud. Vince Vieluf (Brad) heeft in Toronto een opleiding gevolgd om te kunnen scoren in het komische genre en u zal hem dan ook herkennen als degene die in Rat Race acteert (en daarbij zijn agent op staande voet heeft ontslaan omdat hij, alhoewel hij meer op het scherm te zien was dan de andere caststerren, niet op promotieposters stond en, en dat zal wel de hoofdreden zijn, het laagste loonbriefje kreeg) maar hier, zijn rol goed volgende, acteert hij zonder ziel en passie. Traditievolgende lijkt het wel, heeft ook hij in een drietal afleveringen gespeeld van ER. Degene die het Amerikaanse trio vervolledigd is Phil Buckman, een curriculum vitae vol hebbende van tv-series zoals Weird Science, Beverly Hills 90120 en City Of Angels. Het feit dat ER er niet bijstaat zegt al genoeg over zijn kunnen en ook in deze film komen zijn acteerprestaties meer van zijn bi- en triceps.

Als u graag eens een weerwolffilm wilt bekijken, laat deze - alhoewel voorzien van goeie intenties en een goeie Bush - dit is vanzelfsprekend de muziekgroep, het andere en goed kan niet samen gaan - op de soundtrack - maar eerst aan u neus voorbijgaan want met zijn voorganger en ook nog bijvoorbeeld The Howling, en het recent op het Filmfestival van Gent ontdekte Daddy Cool zijn er andere voorbeelden van hoe het wel moet. Een andere tip kan zijn om de film niet met een kritische bril te bekijken want gezien de geforceerde acteerprestaties die bijvoorbeeld zouden passen in een Top Secret sequel, de abominabele special effects en gimmickjokes, hebben de filmmakers zelf niet het doel gehad om een sterke horrorfilm af te leveren maar om een lichtjes entertainende film op u los te laten.

Bruno Pletinck