** ************** |
||
*** *** | ||
 |
 |
 |
REGIE: ********* ********* MET: Ingen Temee Botok *********
|
Charmante narratieve documentaire waarvan we er te weinig zien Een ontroerend en eenvoudig verhaal dat speelt in de woestijn van Gobi (Zuid-Mongolië) is Ingen Nulims/Die Geschichte vom weinenden kamel/The Story of a weeping camel, een Duits-Mongoolse film geproduceerd door de Hüchschüle für Fernsehen und Film en de Bayerische Rundfunk. De makers zijn de Italiaan Luigi Falorni en de Mongoolse Byambusuren Davaa. Beiden werden geboren in 1971. In 1994 leerden ze elkaar kennen aan de filmacademie van München. Toen Davaa hem vertelde over haar jeugd in Mongolië en het ritueel dat plaatsvond wanneer zieke kamelen of deze die hun jong verstootten werden genezen met traditionele muziek, besloten ze er hun eindexamenfilm over te maken. De Nederlands/Duitse Jiska Rickels, bekend van haar eindexamenfilm Untertage over de mijnen van het Duitse Lohberg-Österfeld, fungeerde als regie-assistente. Het resultaat is verrassend.
De eerste beelden tonen een oude woestijnbewoner. Hij vertelt dat in een ver verleden de kameel een gewei had dat door een listige hert werd gestolen en dat sindsdien de kamelen onophoudelijk naar de horizon turen. Daarna focust de camera op een nomadenfamilie, bestaande uit overgrootvader Janchiv, grootmoeder Chimed, grootvader Amgaa, grootmoeder Zevel, vader Ikchee en moeder Odgoo, de ouders van twee zoontjes en een dochtertje. Temidden van hun kamelen-, geiten-, en schapenkudde leven ze in drie yoertes (ronde vilten tenten van Aziatische nomaden). In perfecte harmonie met de hen omringende natuur leiden ze een vreedzaam maar hard en solidair leven op het ritme van de wisselende seizoenen. De film vangt aan op het ogenblik dat kamelen hun veulens werpen. Als moederkameel Ingen Temee moeizaam een wit kalf (Botok) ter wereld brengt, weigert ze hem te laten drinken. Alle middelen om hieraan te verhelpen mislukken. Er wordt een beroep gedaan op twee tieners om per kameel naar de nabijgelegen stad een muzikant te halen. Onder de begeleiding van een luit en een woordenloos lied zien we hoe moederkameel haar tranen de vrije loop laat en haar jong toestaat te drinken. Het feestvieren kan beginnen. Omwille van de band tussen de imponerende woestijnsteppe en de bijna verdwenen cultuur van de nomaden die de filmmakers met heel veel respect fysiek tastbaar maken, herinnert The story of a weeping camel, door filmer Falorni omschreven als een narratieve documentaire sterk aan Nikita Mikhalkov's Urga en Robert J. Flaherty's Nanook of the North. Eveneens de confrontatie met Mongolië waar de tijd bleef stilstaan met de hectische stad en de oprukkende modernisering uit het westen bespeelt de tandem Davaa/Falorni met een zweem van melancholie. Want ook nu zijn computerspelletjes, een transistorradio en een televisie niet meer weg te denken uit hun yoertes. Met personen die zichzelf spelen en een witte kamelenbaby en zijn moeder die de show stelen! The story of a weeping camel, vertoond op de 31ste editie van het Internationaal Filmfestival Vlaanderen-Gent, werd warm onthaald op diverse festivals. Linda Crivits |
|