REGIE:
Geoffrey Sax

*********

*********

Verdeler:
Independent Films

"The voices of the dead are all around you"; maar je moet ze wel eerst opnemen.

In hun zoektocht naar de nieuwe grote openingsvis van het jaar 2005 ging het Brussels International Festival of Fantastic Film wel even de platte commerciële toer op door te belanden bij White Noise. In plaats van zich te baseren op de neersabelende Amerikaanse kritieken verkeek men zich op de niet onaardige maandopbrengst van 55 miljoen dollar die deze thriller bijeen harkte. Het feit dat men actrice Deborah Kara Unger als gaste kon ontvangen, zal uiteraard mee in de weegschaalbeslissing gelegen hebben en die aanwezigheid maakte de kijklast naar de film ook iets comfortabeler. Maar eerlijk is eerlijk: White Noise is niet meer dan een vervelend B-niemendalletje dat kan meegaan met The Forgotten naar de afdeling 'enkel te huren als je een thriller wilt die bevorderend is voor makkelijk in slaap te geraken'.

White Noise (ik blijf geduldig wachten op de eerste drugsfilm die White Nose zal heten met in de hoofdrol Robert Downey Jr.) handelt over E.V.P. ofte Electronic Voice Phenomenon wat een paranormaal verschijnsel heet te zijn waardoor de doden met de levenden communiceren via alles wat maar kan ruisen: van uw autoradio tot de televisie. Het enige probleem is dat de stemmen of schimmen niet live waargenomen kunnen worden, het moet opgenomen worden. Jawel hoor, in het leven zijn er individuen die hier zich mee bezig houden - eenzaamheid moet ook een doel hebben - maar ik vrees dat dit in het zelfde schuitje past als bijvoorbeeld astrologie. De doorsnee wetenschap moet er niet van af weten en het wordt vooral uitgeoefend door diegene die geen wetenschappelijke achtergrond hebben of de wetenschap de rug hebben toegekeerd. Leidt u hier al maar onmiddellijk af dat de betrokken film zich naar het publiek toe in dezelfde mate zal splitsen. Mensen die geloven in het paranormale zullen hiervan wel pap lusten, maar o.a. voor ondergetekende smaakt die pap alsof deze al jaren in het achterste van een koe wordt gekweekt.

De film opent met wat cliché-gezinsmomenten tussen Anna Rivers, die een gevierde auteur is, Jonathan Rivers, architect en hun zoontje Mike. Op een morgen zien we Anna naar werk vertrekken maar nooit meer terugkomen. Enige tijd later wordt ze uit een rivier gevist. Nog voor deze vondst werd de hopeloze Jonathan opgezocht door de dikkerd Raymond Price die beweerde dat zijn vrouw dood was maar dat hij 'signalen' van haar opvangt. In alle nieuwsgierigheid gaat hij toch maar eens langs bij deze vriendelijke man die net met een andere persoon, Sarah Tate, een doorbraak heeft geforceerd in het contacteren van haar overleden man. Gefascineerd wordt Jonathan naar een wirwar van elektronische apparaten gebracht en krijgt hij op een tape de stem te horen van zijn overleden vrouw. Het duurt niet lang voor Jonathan zelf zijn nieuwe appartement volpropt met radio's en televisie en als een bezetene het ruis op de toestellen - u kent dat wel, als de kabel uitvalt hebt u ervan, in onze streken wordt het ook wel eens 'sneeuw' genoemd - begint op te nemen. Al snel krijgt hij dode mensen te horen en zien met dit probleem dat er ook wel eens nog net niet dode mensen tussenzitten. Bij ontvoeringen bijvoorbeeld krijgt hij doorheen het white noise flarden te zien van de plaats waar de vrouw vastgehouden wordt waarop zijn vrouw dan irritant begint te roepen "go now Jonathan, go now." Koortsachtig wil hij dan ook op zoek gaan naar die plaatsen maar daar hoort uiteraard ook een 'maar' bij. Blijkt dat er ook een aantal demonen doorheen het geruis kunnen komen die zich verzetten tegen de reddingspogingen en zich niet van hun liefste kant zullen zien.

Vergis u niet, potentieel zit er in. Je zou je kunnen focussen op een mentaal ineen gestorte man die niet over de dood van zijn vrouw raakt en door een geobsedeerde zoektocht naar stemmen in een neerwaartse spiraal terecht komt. Of je zou je horrorgebaseerd kunnen richten op demonen die een poort naar onze wereld gevonden hebben en hier fatalistische zaken gaan verrichten. Echter, geen van beiden noch een ander goed bedoeld idee schuilt achter de opzet van de film. Het is duidelijk dat de Britse televisieregisseur Geoffrey Sax zich heeft verslikt in de overstap naar het grotere medium van langspeelfilms. Samen met scenarist Niall Johnson verliest hij zich in de bouwstenen van het mysterie dat ze wilden creëren. Met een betere architect die kon kiezen voor een duidelijk uitgangspunt had dit nog wat kunnen worden, nu blijven er enkel nog een paar peek-a-boo momenten overeind die echter even snel vergeten zijn als ze ons deden verschieten. Maar niet enkel de architect had de verkeerde bouwplannen bij. Ook de metsers blijven totaal onder hun niveau. Michael Keaton, ooit de Batman, doet enkel wenkbrauwen fronsen, nors kijken en ook laat hij af en toe zijn mond open vallen wat eigenlijk het enige is wat je kunt doen als je voor een televisiescherm acteert. U hoort, overtuigend is hij allesbehalve. Dat deze rol vet betaald zal zijn, is de enige reden die bij ons opkomt waarom hij in deze film zit alhoewel het nu toch al een eeuwigheid geleden lijkt te zijn dat hij nog eens een noemenswaardige film heeft gemaakt. Misschien dient hij vergeefs wel een straight to video acteur te worden? Ook voor Deborah Kara Unger is het nefast dat ze hier verdwaasd rondloopt. Alhoewel voor haar enkel Payback aan de kassa beter scoort staat zij bij filmkenners gekend als een waardige actrice die extreme karakters kan spelen (denkt u maar aan Crash wat wel geen probleem zal zijn om haar daarin te herinneren). Hier dient ze enkel wat te neuzen in boeken. De regisseur zou moeten weten dat Unger met haar spitse wenkbrauwen en spookachtige verschijning de meest supernatuurlijke figuur was in de cast waar hij een vertwijfelend raadselachtig web kon spinnen. Niet dus. Enkel Ian McNeice blijkt een comfortabel figuur te zijn maar hij mag er dan weer niet al te lang inblijven.

White Noise speelt zich in de paranormale sfeer af die believers en non-believers kent. Maak jezelf op voorhand duidelijk tot welke kant jij behoort. Indien je tot de laatste categorie hoort, laat deze miskleun links liggen, behoor je tot dat ander zootje, het is uw goed recht, maar het zal deze film daarom niet beter maken. Hou je dus maar bezig met je eigen séances, je gaat er ongetwijfeld meer plezier aan beleven dan naar dit enerverend amateuristisch niets bevattend B-niemendalletje te kijken. Wat je natuurlijk ook kunt doen is zelf aan je kanalen beginnen prutsen of twee uur naar white noise te kijken, het komt op hetzelfde neer als naar White Noise te kijken.

Bruno Pletinck