2003, Zuid-Korea

Regisseur:Moon Saeng Kim

Duur: 90 min.

Verdeler: TBC

What a day for a daydream

Hopelijk kan het een traditie worden dat het Internationaal Filmfestival van Vlaanderen steeds plaats maakt voor een oosterse animatiefilm. Vorig jaar hadden we het middelmatige Parasite Dolls, nu ging men voor het bejubelde Ghost In The Shell 2, ware het niet dat de distributeurs weigerachtig waren. De programmateurs gingen koortsachtig op zoek naar een waardige vervanger en zo prijkte deze Zuid-Koreaanse Wonderful Days alsnog op de filmkalender (Hebe, dit was dus de naam van de animatiefilm waar ik niet kon opkomen).

Zoals zijn soortgenoten speelt het verhaal van deze animeprent zich af in een postapocalyptisch verwoest science-fiction tijdperk (meer precies in 2142). De futuristische city heet Ecoban en was gebouwd als een tweede ark van Noë om het mensendom (valt het u ook op dat wij spreken van een planten- en dierenrijk en daartegenover van een mensendom) te redden van een enorme maar niet nader uitgelegde natuurlijke catastrofe. Het was mij in het begin niet echt duidelijk maar Ecoban is een zichzelf groeiende stad met daarbij of daarvoor nood aan vervuiling of anders gezegd de stad versterkt zichzelf door toenemende externe verontreiniging waardoor de inwoners niet alleen vervuiling graag hebben, maar ook creëren. Echter, slechts een aantal mensen werden toegelaten in de nu verzegelde stad, de rest bleef achter in de vervuilde wildernis van Marr. Deze Marrians worden verplicht tewerkgesteld om de vervuilingsvoorraad draaiende te houden. Het probleem voor Ecoban is dat de planeet zichzelf op natuurlijke wijze zich bijna volledig heeft hersteld waardoor die vervuilingsgraad aan het slinken is. Voor de leiders van Ecoban is het dan ook nodig om met alle middelen de verontreiniging te behouden willen ze hun superieure stad behouden. Maar onder de Marrianarbeiders bevinden zich rebellen die niks anders dan dromen om wakker te worden onder een blauwe lucht waarvoor het vernielen van het energiesysteem van Ecoban hun redding is. Het zou kunnen dat dit geheel niet echt begrijpelijk overkomt, waarschijnlijk ook te wijten aan mijn onkundig schrijven maar toch kan gezegd worden dat de makers hun science fiction verhaal niet volledig uitdiepen. Zeggen dat het een inconsistent geheel is, is overdreven maar men geeft zoveel informatie in anderhalf uur (het mocht wat langer geduurd hebben) dat je eens de draad zou kunnen kwijtspelen. Onbeantwoorde vragen zijn er gedurende de film maar naar het einde toe waar de Wonderful Days aanbreken, viel alles in een sterke eindsequens toch nog in de plooi.

Nog zo'n klassieker bij dit evenwel ondergewaardeerde genre is de liefdestriangle die zich afspeelt in dit futuristische geheel. Je hebt Shua, die in de kindertijd in Ecoban onschuldig opgroeide met vriendinnetje Jay maar hun liefde was niet bestemd om te blijven duren wanneer Shua onterecht wordt beschuldigd van moord en als dood beschouwd wordt achtergelaten in de vervuilde hel. Hij zal zich aansluiten bij en leider worden van de Marrianrebellen en een aanval plannen tegen Ecoban waar nu de dader van de moordpoging op Shua (zijn naam wordt niet prijsgegeven) een relatie heeft met Jay, op haar beurt uitgegroeid tot één van de hoofdbeschermers van Ecoban. Onnodig uit te leggen dat Jay nog een heleboel liefde voelt voor Shua, alhoewel ze in principe elkaars vijanden zijn en ook nog op de hielen zullen gezeten worden door de kwalijke Ecobanleider en Jayveroveraar.

Om eerlijk te zijn en zoals eerder aangehaald, naar de plot toe moet je wel wat inspanningen doen om te kunnen volgen maar visueel is het een begenadigd schouwspel. De combinatie van 2D animatie, CGI, miniaturen en live-action fotografie levert mooie en waarschijnlijk ook wel dure plaatjes af. De computertechnische openingssequens waarbij een Ecoban motorrijder (rondrijdend met een zeer blits en hip model) rond racet in de verwoeste landschappen en kriskras over bruggen rijdt is behoorlijk indrukwekkend en veel echter dan in computerspellen, terwijl de face-to-face confrontaties op de klassieke animemanier gebracht worden met stilistische aandacht.

Debutant Moon-Saeng Kim kan dus pronken met een degelijke start. Hij is niet perfect, de duur mocht langer zijn om het verhaal iets rustiger naar voor te brengen (wat nu wel betekent dat 'dode' momenten miniem zijn) maar in zijn geheel en vooral in de visualiteit kan hij hopelijk naar de westerse wereld toe een stimulans betekenen om deze soort van anime met mangatintjes, gedragen door een zeer genietbare soundtrack, te introduceren als een volwaardig filmgenre en zo de aanwezige fanaten uit te breiden.